Vaak als je ergens uitzondering op bent, breekt een periode van ‘coming out’ aan. Ik heb er maar liefst twee mogen beleven, een voor het bisexueel zijn en een wegens het ziek zijn.

Hoewel je het wellicht niet zou verwachten, was de tweede coming out een stuk heftiger dan de eerste. Sterker, ik moet regelmatig nog opnieuw uit de kast komen voor de ME en de Fibromyalgie. Van ‘ik vond al dat je raar liep’ tot ‘echt waaaaar?’, alle reacties zijn mogelijk. Vrijwel iedereen heeft wel een tip, een vraag, een twijfel of een zekerheid te melden. En met al dat achterlijk gezwets in de kranten tegenwoordig, is een coming out niet zo makkelijk. Soms lijkt het wel of je vertelt dat je ronduit debiel bent.

Zelf dacht ik dat het bisexuele uit de kast halen dus veel leuker en spectaculairder zou zijn. Maar helaas. Geen hond keek er van op. De meeste reacties waren ‘dat had je toch al eens verteld?’ of ‘ja, dat was toch al duidelijk?’. Tja, euh. Hoewel mijn eerste sexuele ervaring met een vrouw was en ik ook wel eens verliefd was geweest op vrouwen, had ik er zelf nooit bij stil gestaan dat ik misschien bisexueel zou zijn. Laat staan dat ik er iemand over verteld had. Enig navraag leerde me dat het me blijkbaar ‘aan te zien was’ (hoe is me nog steeds een raadsel) en nou ja, dat was dat. Tegenwoordig is het bijna mode om bisexueel te zijn en is een coming out niet eens meer nodig.

Wat is u ervaring met een ‘coming out’?