Daar zit ik dan. Maandagochtend half tien. Ontbeten, gedouched en aangekleed en het gevoel dat het midden in de nacht is. De hond is ook een beetje in de war en is aan het zeuren om de lunch. Dat klinkt u waarschijnlijk wat bizar in de oren allemaal maar als je al ruim twaalf jaar niet voor twaalven wakker kan worden, is het een vreemd gevoel ineens om half acht al naast je bed te staan. Ik heb vaker een paar van dit soort dagen er tussen zitten, elke keer hoop ik toch stiekem dat het nu dan doorzet. Deze keer is geen uitzondering, je kan nooit weten ..

In elk geval heb ik nu een lange dag met veel zonlicht voor me liggen. Eerst maar een boodschapje doen en dan zien we wel verder.

Een goedemorgen in elk geval!