Nederlanders vinden zichzelf vaak ‘gezellig’ en met name Brabanders, die vinden zichzelf wel het allergezelligst. Vaak als mensen horen dat ik uit Amsterdam kom krijg ik dat extra benadrukt. Amsterdam is een enge stad waar niemand elkaar kent maar nu woon ik in Brabant waar gezelligheid en samenleven troef zou zijn. In Brabant zou iedereen voor elkaar klaar staan en kan je altijd komen voor een bakkie. ‘Natuurlijk’ niet in de wijk waar wij wonen, want die is overwegend allochtoon. Waar mee bedoeld wordt dat er veel marokkanen en turken in deze wijk wonen en die staan blijkbaar niet bekend om de Brabantse ‘gezelligheid’.

Toch gek. De blanke mens in deze wijk keurt elkaar amper een blik waardig op straat, laat staan dat ze gedag zeggen. Mijn blanke bovenbuurman blijkt al een jaar regelmatig tegen onze boxdeur aan te pissen. Het blanke stelletje daarnaast vindt het altijd hilarisch lachen als ik moeilijk loop of mijn evenwicht gestoord is. Wens ik op oudjaarsnacht iedereen een fijn nieuwjaar, kijkt de blanke mens me bevreesd aan alsof ik zo uit het gesticht gestapt ben. In Beda ben ik ontelbare keren niet goed geworden op straat en nog nooit, echt nog nooit heeft iemand maar gevraagd of er iets mis was. De buren daar kende ik al helemaal niet, die kwamen voornamelijk als er iets te klagen viel.

Het turks/marokkaanse gezin naast ons gaf ons hun kerstpakket. En vroeg of wij een oogje op het huis wilde houden toen zij op vakantie gingen. Samen met de benedenburen uit Nigeria betrapten zij de pisbuurman en spraken hem toe. Opa aan de overkant oefent zijn nederlands in gezellige gesprekjes. Iedereen uit die zogenoemde ‘moslim’ gemeenschap lijkt te weten dat de hond al oud is, ik krakkemikkig ben en zegt vrolijk gedag. De marrokaanse kapper is een stuk gezelliger dan de ‘Brabantse’, naast een praatje krijg ik na het knippen nog een bak koffie en drie koekjes of meer (wat is dat toch, die hollandse zuinigheid?). Je wordt uitgenodigd ook eens binnen te lopen zonder het knippen of fohnen en mag uren blijven plakken. In de Islamtische supermarkt vraagt men of het wel gaat als ik ook maar wat witjes wegtrek.

Nou is heus niet elke marokkaan of turk onnoemelijk sympathiek en er zullen zat aardige blanke mensen in de buurt wonen. Daarnaast ben ik atheist en loop met geen enkel geloof weg. Toch viel het me vandaag nogal op dat de zogenoemde ‘buitenlander’ in deze wijk elkaar kent, elkaar een beetje in de gaten houdt en echt voor elkaar klaar staat. Iets wat ik in mijn eigen ‘gemeenschap’ nogal mis, simpelweg omdat er geen sprake is van een gemeenschap. Nederlanders hangen van los zand aan elkaar ofzo. Individualisme is een hoog goed en zo zit 35% van de bevolking dan ook geisoleerd en eenzaam thuis.

Normaal gesproken maak ik het onderscheid in bevolkingsgroepen niet. Vandaag viel het me echter gewoon op. Het contrast van wat ik in discussies aan negatieve dingen hoor over hoofddoekjes en gettho’s en wat ik hier om me heen zie. Ik werd er bijna een klein beetje jaloers van …