Het is sommigen al bekend, wij hebben een hond. Een oude hond. Ze wordt over een maand maar liefst zestien jaar. Je mag dus wel zeggen dat ze bejaard is. Dat is natuurlijk merkbaar. Ze is behoorlijk aan de hardhorende kant, loopt soms wat stroef en is wel eens wat warrig. Als ze uit d’r bak klimt moet ze even op gang komen en tegenwoordig vergeet ze wel eens dat ze even moet aangeven dat ze moet poepen, in plaats van het op willekeurig welke plek op de vloer te doen. We kunnen haar ook niet meer meeslepen in de auto of op drukke visite vinden we. Zo’n oud hondje moet je een beetje zuinig op zijn tenslotte.

Maar het is geen kommer en kwel verder hoor. Ze kan nog een stukje rennen alsof ze een pup is, mag graag lekker knuffelen en eet het liefst alles wat los en vast zit. Af en toe raakt ze over haar oren verliefd op jonge mannetjes die hier rond huppelen en ze verdedigd me nog met poot en tand! Haar stand is nog goed en ze ziet er wat grijzig maar zeer content uit. Nog altijd is zij sneller de trap op dan ik zelf. Kortom, ze doet het prima.

Wat mij nu mateloos kan ergeren zijn reacties van mensen die haar al een tijd niet meer gezien hebben. Sla ik een uitnodiging voor verweggistan af vanwege onze hond, dan klinkt aan alle kanten door dat we haar eigenlijk in zouden moeten laten slapen. Geef ik aan dat ik haar niet bij een oppas wil laten omdat dat te druk is voor haar en ze ons niet meer zo lang wil missen, laat men goed horen hoe ziellig het beestje wel niet is. Alsof we al te lang met haar doorzeulen en ze niets meer waard zou zijn. Hoeveel positieve punten ik ook aansleep lijkt er niets meer toe te doen, de toon blijft een beetje van ‘och goss, ze kunnen de knoop niet doorhakken’.

Nou zal dat laatste ook niet makkelijk zijn en wij realiseren ons ook wel dat ze er elk moment tussen uit zou kunnen piepen. Maar zolang ze het nog goed doet is dat niet aan de orde. Echter houden we natuurlijk wel rekening met haar. Ze is nu eenmaal oud. Gewoon oud, niet al half dood. Waarom begrijpen veel mensen dat niet? Je zet je oma van ver in de negentig toch ook niet weg op een houseparty? En als ik op een slechte dag de trap amper op of af kom wil men mij toch ook niet meteen in laten slapen (dat hoop ik tenminste maar ; )) of bij een oppas dumpen? Er is trouwens ook geen oppas meer die haar wil, allemaal bang dat ze per ongeluk precies dan overlijd.

Anyhoe, ze is niet ziellig! Ze is juist een stevige. Een harde tante die relatief gezond al een prachtige leeftijd gehaald heeft. En daar zijn wij kei trots op. Toevallig!