Mijn humeur is wel ok terwijl ik dit schrijf, maar daar is alles wel mee gezegd. Kan niet slapen van extra pijn die sinds een paar weken de kop is op gaan zetten en mijn pijnstillers lijken wat te licht daarvoor. Kan niet zomaar ophogen – dat wil niet samen met astmatische klachten – en stap liever niet over op iets anders. Verder wat stuipen in de spieren, dat ik nog niet van de trap gevallen ben mag een mirakel heten. Mijn huid jeukt van een of ander dermatologisch wonder-iets (oftewel: niemand weet wat het is maar fascinerend is het wel enzo) en ik blijf wat kwakkelen met half verkouden zijn, dikke lymfenklieren en oorpijn. Mijn handen zijn gezwollen, mijn IQ lijkt zestig punten gezakt (nou ja, mijn concentratie dan, krijg niets meer op de goede manier gedaan) en ik heb er weer behoorlijk de balen van allemaal. Voel me echt de medische minkukel die ik ook wel ben dus. Er is tenslotte niets nieuws onder de zon, alleen allemaal net ff heviger dan ‘normaal’.

Door al dat geneuzel krijg ik om het uur wel de pest ergens over in, meestal iets totaal onbelangrijks natuurlijk. Mijn vriendje zal wel blij met me zijn (Sorry lieffie!! Ikke wel veel van jou houwuh hoor!!). En ondertussen hoor ik voor de zestiende keer het sportjournaal voorbij komen.

Ik ga maar even MTV kijken …