Hoewel de werkeloosheid enorm opgelopen is het laatste jaar (en nog steeds oploopt) lees ik bijna nergens iets over de rampzaligheid van en rond solliciteren in beroerde tijden. Gek, want solliciteren dames en heren, is niet echt makkelijk meer. Sowieso blijken er hier zo’n vierhonderd mensen op een vacature af te komen. De brief en het cv moeten dus niet alleen aan alle vereisten voldoen maar tevens iets orgineels en opvallends hebben. Anders kom je al nooit op gesprek en wordt een baan vinden totaal onmogelijk. Dat de werkgevers in spe het makkelijk hebben is te merken, zeker vijftig procent neemt nog niet eens de moeite een afwijzing te sturen. Van degenen die de moeite wel nemen, schrijft drie kwart totale rommel terug. Mijn vriend ontving laatst een brief in lettertype hobo, alsof het gezellige vakantiecorrespondentie betreft? Meestal blijft het beperkt tot spel- en grammaticafouten, sommigen zo erg dat er amper uit te komen is wat er nu eigenlijk bedoeld wordt. Soms heeft men de zaak intern al opgelost of besloot men na de plaatsing van vacature stiekem iets geheel anders te zoeken dan gevraagd.

Heb je geluk en viel je op, dan mag je met tien tot twintig man op gesprek. Altijd lastig, wat trek je aan? Bij een baan voor magazijnmedewerker waar je tevens geacht werd meubels in elkaar te zetten, was men zeer verontwaardigd dat vriendje niet in pak verscheen. Bij een representatieve functie werd toegefluisterd dat die man die net in pak verscheen natuurlijk niet aangenomen werd, je kwam toch niet meer in pak op een sollicitatie! Het blijft gokken, je doet het nooit helemaal goed.

Bleken kleding, hoofd en woorden aan te staan mag je door naar de tweede ronde. Daarbij zijn de verkorenen vaak wel even goed en is opnieuw te merken dat werkgevers in spe keuze te over hebben. Je kan afgewezen worden op de meest minimale puntjes waarbij logica nog wel eens totaal wil ontbreken. De keren dat vriendje afgewezen werd omdat hij zich ‘misschien zou gaan vervelen’ vanwege een werkplek of interesse teveel zijn ontelbaar. Eenmaal werd openlijk vertelt dat laatste twee kandidaten even goed waren en ze maar ine mine mute een muntje hadden opgegooid. Altijd goed voor de zelfverzekerdheid nietwaar. Leeftijd wil overigens ook wel een grote rol spelen, de jonger de goedkoper en goedkoop is in.

Bij uitzendbureaus is het niet veel beter gesteld. Twee jaar geleden moesten de werknemers in spe worden binnen gelokt, inmiddels gaan ze de boer op om vacatures binnen te slepen. Een gemiddelde werkgever neemt twee of drie uitzendbureaus in de arm voor dezelfde functie die allemaal een stuk of wat mensen op gesprek sturen. Van te voren dient er een extra sollicitatieformulier ingevuld te worden voor het bedrijf zelf en af en toe komt er nog een psychisch testje voorbij. Er zijn tegenwoordig meestal minimaal twee gespreksrondes en moederbedrijven komen niet meer naar de klant. Jij wil die baan, dan reis je alle provincies in Nederland wel af om die te krijgen. Zonder reiskostenvergoeding, natuurlijk. Let wel, dit alles geldt ook voor tijdelijke baantjes van maximaal zes weken!?!

Zelf hoef en kan ik al lange tijd niet meer solliciteren maar het is verschrikkelijk om te zien hoe anderen dat moeten doorstaan. Wil bij deze ook mijn bewondering uitspreken voor mijn vriend en ieder ander die zich in de veldslag die solliciteren heet, heeft geworpen. Het ligt niet aan degenen die misgrepen, het zijn boze en barre tijden…