Alles komt in drieen zeggen ze wel eens en dat lijkt nu zo te zijn. Vanavond kwart over negen viel er een dartpijl op de radiotor et voila, lek?! Merkwaardig, slechts zes jaar oud en geen spatje roest ofzo te bekennen (en aan de dartpijl niets maar dan ook niets te zien). Enfin, afgeplakt met duktape zodat het water naar beneden liep in plaats van door de hele gang heen te spuiten, bak eronder en het storingsnummer bellen. Wachten op belletje van een monteur maar veel wachten weinig belletjes. Dus even later nog maar eens bellen. Mevrouwen daar geirriteerd en wat maakte ik me druk, ik kon gewoon de verwarming aan laten als ik die ene radiotor maar dicht draaide. Dat leek mij niet aangezien je wel de toevoer maar niet de afvoer kan afsluiten en inderdaad, na drie minuten was de druk in de ketel gezakt naar nul bar en sloeg de beveiliging aan en de ketel af.

Half elf nog steeds geen belletje dus opnieuw de telefoon pakken en de mevrouwen bellen. Wat blijkt, de mevrouwen werken voor een callcenter en de storing geven zij door aan een antwoordapparaat. Dat zijn de enige instructies die zij hebben. Nou is het onderhoudsbedrijf onlangs failliet gegaan en de tijdelijk overgenomen krachten rennen blijkbaar niet de benen onder het lijf vandaan om richting antwoordapparaat te spoeden. Ha fijn! Vrijdagavond, enkel glas, steenkoud buiten en wij zitten zonder verwarming en warm water. Met een beetje pech het hele weekend?!

We hebben nog geprobeerd een dot stopverf er tegenaan te smeren en dat af te plakken met tape. Dat werkt in het geheel niet helaas. Dus nu is het hopen dat iemand op zaterdag dat verdomde antwoordapparaat afluistert. Ondertussen zoveel mogelijk theelichtjes neergezet en extra lagen kleding aangedaan. Tijd voor een bakkie bouillon en miezeren op de bank verder …