Vol goede moed belde ik vanmiddag de afdeling reumatologie om een afspraak te maken, het nummer had ik van mijn huisarts gekregen. Ik was echter nog niet uitgesproken of de mevrouw daar werd al boos. Wie mijn huisarts dan wel niet was enzo! Want – zo bleek na wat geraas – patienten kunnen geen afspraken maken. De huisarts faxt een aanvraag met verwijsbrief en dan stuurt reumatologie je een brief met afspraak. Dat is nieuw, sinds de stakingsactie van huisartsen waarbij ze uit vorm van protest elke patient voor elk wissewasje doorsturen naar een specialist. Kreeg de indruk dat ik ook nog lang kon wachten op een eerste afspraak.

Op de vraag of ik dan wel al kon aangeven dat ik alleen s’middags een afspraak kan, werd de mevrouw opnieuw een dolle stier. Een intake is namelijk altijd s’ochtends. Dat ik chronisch ziek ben en s’ochtends niets waard, hoorde ze al niet eens meer. Letterlijk zei ze halverwege mijn uitleg ‘ja jammer, iedereen moet s’ochtends komen.’. De huisarts kon wel aangeven dat ik een late afspraak wenste maar dat had geen enkele nut eigenlijk, want de afspraken zijn allemaal ook nog voor tien uur s’ochtends (concludeerde ze zelf vast, ik kreeg er amper een woord tussen). Licht verbijsterd heb ik maar opgehangen.

Later kreeg ik toch behoorlijk de pest in. In een ziekenhuis wat zorg zou verlenen aan patienten, staat de patient ergens onderaan bijgekrabbeld op de prioriteitenlijst. Volledig afgeschermd kom de patient er amper aan te pas, een deurwaardersbedrijf is nog klantvriendelijker dan dit. Denk dat ik deze keer maar eens wel een klacht ga indienen. Tijd zat voor er een afspraak komt …