U wist het niet maar mijn vader heeft onlangs een strafblad opgelopen. Een met een knipoog als je het mij vraagt, maar het is eigenlijk niet eens om te lachen.

Dit absurde verhaal heeft een kleine introductie nodig, wil u niet halverwege het spoor wat bijster raken. Mijn vader zit sinds enkele jaren in de WAO vanwege atrose. Bovendien heeft hij een halve maag en wat darmproblemen, waardoor een toilet altijd in de buurt moet zijn. De afgelopen twee jaar is hij tweemaal geopereerd en hij heeft nog problemen met na- en bij-effecten hiervan. Hij heeft ook thuiszorg voor de grote schoonmaak en momenteel kan hij vrij weinig doen op een dag.

Toen mijn moeder overleden was, is mijn vader korte tijd opgenomen geweest in een psychiatrische kliniek. Hij kreeg flink wat medicijnen (hij is een medicinaal ongevoelig type) en een poging tot hulp. Menig weekend ging hij gewoon naar huis met de bedoeling snel weer helemaal thuis te kunnen zijn.

In die tijd heeft hij aardig wat blackouts gehad en soms wilde er dan wel eens wat ongelukkigs gebeuren, zoals een voorwerp wat stuk was gevallen ofzo. De kliniek was hier geheel van op de hoogte maar het was geen reden om autorijden of verlof af te raden. Tot zover de introductie, het absurde verhaal kan beginnen ..

Op een dag toen hij terug ging naar de kliniek is hij blijkbaar onderweg wat geagiteerd geraakt van enkele geparkeerde autoâ?™s. Volgens de krant reed hij als een dolle tegen wat autoâ?™s aan (dat lijkt wat overdreven), is toen

weggescheurt en reed bijna letterlijk de kliniek binnen. Schade: autoâ?™s en een lantaarnpaal beschadigd en een muur ontzet, auto total loss maar gelukkig amper persoonlijke schade. De verpleging heeft hem uit de auto gevist en binnen en vervolgens naar bed gebracht. De politie hebben ze de volgende dag pas gebeld en ik werd helemaal niet op de hoogte gesteld.

De politie kwam de volgende ochtend en vertelde wat hij gedaan had. Hoe bizar als je zelf geen idee meer hebt hoe en wat en je hoort dat je een stel geparkeerde autoâ?™s hebt â?˜aangevallenâ?™. Enfin, de verzekeringen gingen aan de slag, er was alleen blikschade maar hij moest wel voorgeleid worden bij een rechter. Niet voor het ongeluk maar voor â?˜doorrijden na een ongelukâ?™. We maakten ons niet zo druk. Hij stond onder verantwoordelijkheid van de kliniek toen dat gebeurde, de blackouts waren bekend, hoeveel vaart kon het lopen nietwaar?

Een vliegende vaart bleek. Voor dat mijn vader de rechtzaal binnen stapte waren de conclusies al getrokken. Zonder enig bewijs werd de suggestie gegeven dat hij vast gedronken zou hebben. Maar bovenal slikte hij medicijnen waarvan je â?˜van te voren kan bedenken dat deze effect zouden kunnen hebben op autorijdenâ?™. Hij had dus niet in de auto moeten stappen. Bizar. Bedenk wel dat de kliniek jou gewoon de pillen geeft, een bijsluiter of iets krijg je nooit te zien. En zij wisten dat hij auto reed! Bovendien wordt je niet helemaal voor niets aangenomen bij zoâ?™n kliniek nietwaar Er is overigens gevraagd om een verklaring van zijn geestesgesteldheid op dat moment, maar tot op de dag van vandaag is die niet gegeven. De rechter interesseerde dat ook geen barst, ondanks de gegevens werd hij dus schuldig bevonden aan â?˜doorrijden na een ongelukâ?™.

Alsof dat niet al bizar genoeg was besloot de rechter ook nog een taakstraf op te leggen. Ja ja, echt waar! Honderd procent afgekeurd krijg je gewoon een taakstraf!? Ze hielden â?˜rekeningâ?™ met de rol van de kliniek en zijn lichamelijke beperkingen dus ging het â?˜slechtsâ?™ om twintig uur. Ow ja, dan valt het mee?? Tegen de kliniek gebeurde niets, die was â?˜geen partijâ?™ (daar denken wij heel anders over). Mijn vader kreeg amper gelegenheid zijn zegje te doen. Volgens de advocaat mocht hij overigens nog â?˜blijâ?™ zijn dat het zo laag was uitgevallen. In hoger beroep zou er vrijwel zeker hetzelfde uit komen (wat hebben wij toch een prachtig rechtssysteem)

Hij kreeg een afspraak bij reclassering. Die vroegen om de functionele beperkingenlijst van het UWV die hij zelf op â?˜mochtâ?™ vragen. Iets wat knap lastig is om zelf voor elkaar te krijgen, normaal krijg je die niet zo uitgereikt. Enfin, mijn vader kreeg het voor elkaar en reclassering wist vervolgens eigenlijk ook niet wat nu aan te vangen. Mijn vader bleek overigens geen uitzondering, een rechter interesseert het blijkbaar niets of iemand in de WAO zit en fiks beperkt is bij het uitdelen van taakstraffen, reclassering zoekt het maar lekker uit. Het eerste jaar ging voorbij zonder dat men iets vond en de termijn van uitvoering werd verlengd met nog een jaar. Maar in dat jaar moet de taakstraf wel voldaan worden, anders moet het terug naar de rechter.

Mijn vader werd in de tussentijd dus nog tweemaal geopereerd en kampt nog met de gevolgen daarvan. Eergisteren werd hij gebeld, ze hadden iets gevonden om zijn taakstraf te voldoen. Het was niet erg dat hij niet veel kon, als hij daar maar aanwezig was. Er zat een toilet in de buurt. Vier ochtenden van vijf uur en dan was hij er maar vanaf. Ze wisten niet te vertellen waar hij heen gestuurd werd, alleen het adres kreeg hij mee. We waren stik nieuwsgierig en nou ja, je kan er inderdaad maar vanaf zijn

Gisteren ging hij dus op weg. Eerst kon hij het niet vinden, het huisnummer bleek in het geheel niet te bestaan. Maar na wat gezoek en gevraag kwam hij op de goede plek. Bij Staatsbosbeheer. Er zit een groep met mensen met een lichte handicap die daar verschillende werkzaamheden uitvoeren. De mijnheren daar zouden eerst het werk verdelen en dan later de intake doen. Iedereen werd opgedeeld en kreeg werkzaamheden van die dag toegewezen. Zo ook mijn vader. Bij de groep die hout ging hakken en splijten!!?? Mijn vader kaarte maar aan dat er een klein probleempje was â?¦

Ze hebben hem uiteindelijk maar het bos ingestuurd. Met een grijper om hier en daar een papiertje te grijperen waarbij hij maar veel rust moest nemen enzo. Gelukkig hele sympathieke mensen daar dus. Het was ook wel gezellig en hij kon nog nuttig koffie zetten, dus al met al valt het mee. Voor de volgende keer zoeken ze iets anders voor hem te doen, want alleen aanwezig zijn is niks. Dan zit je naar de muur te staren tot de vijf uren om zijn. Waarschijnlijk gaat hij figuurzagen met een machine en dan moet hij maar zien hoe ver hij komt.

We hebben in een deuk gelegen en ik had zijn hoofd wel willen zien toen de mededeling kwam dat hij lekker hout zou gaan zagen. Maar hoe bizar is dit? Het kost bakken met belastinggeld om mensen als mijn vader een soort bezigheidstherapie te verlenen terwijl ze ook gewoon een boete op kunnen leggen, voor een zaak die je toch geen â?˜misdaadâ?™ kan noemen!

Update: het lag niet aan de advocaat dat deze zaak zo gelopen is maar aan het feit dat de rechter een minimaal oog had voor de rol die de kliniek hierin speelt en het feit dat hij ontoerekeningsvatbaar was. Oftewel aan het rechtssysteem, mijn vader blijkt hier namelijk geen uitzondering in te zijn. Daarnaast had mijn vader wel in beroep kunnen gaan. Maar alleen al dit kippebeetje rechtshulp koste hem 1800 euro. In beroep gaan loopt snel in de duizenden euro extra met de wetenschap dat er waarschijnlijk eenzelfde uitspraak uit rolt. Dat was wat de advocaat ook aangegeven heeft en in dat opzicht was ‘slechts 20 uur taakstraf’ een ‘meevaller’.