Wat is dat toch met artsend en politiek Nederland, die enorme dwang om enkele tot vijftig jaren achter te willen blijven lopen?! Vanmiddag in de herhaling van Zembla: Dodelijke Bijwerkingen kwam het weer goed naar voren. Medicijnen die niet meer voorgeschreven mogen worden, worden rijkelijk uitgedeeld. Bijsluiters niet vernieuwd, verantwoordelijkheden afgeschoven. Het is bekend, mensen gaan er onnodig van dood (de schatting is zelfs enkele per dag?!) maar niemand doet er iets aan. De artsen die het voorschrijven blijven stug de eigen visie aanhangenen waarom mag Joost weten.

Van de week bij Nova een item over het feit dat een aantal ziekenhuizen geen vergoeding krijgt voor nieuwe medicijnen tegen kanker, de patient die dus niet krijgt en onnodig kan overlijden. Sowieso een bizar principe dat de verzekeringsnemer medicijnen onthouden wordt omdat de verzekering het ziekenhuis niet geheel betaald. Opvallend ook dat de oncoloog die aan de bel trok zelf toch heel timide erover bleef doen. Terwijl de voorspelling aangeeft dat er 500 mensen onnodig zullen overlijden dit jaar. Overigens werd er vorig jaar ook al aan de bel getrokken maar Hoogervorst heeft blijkbaar weinig haast, in tegenstelling tot de patient.

Ook in de praktijk is het goed te merken, de wens om terug te gaan naar de middeleeuwen. Zo werd ik van de week gewaarschuwd dat mijn toekomstige reumatoloog niet blij zou zijn me te zien omdat ik aankom met ME en Fibromyalgie en men dan denkt ‘daar heb je er weer zo een’. Let wel, ik ga er heen voor vermoedelijke atrose en moet verwachten dat er niets uitkomt omdat ik nu eenmaal aan de ME vastgeklonken ben. De informatie van de reumatoloog vertelt mij dat Fibromyalgie een verzamelnaam is voor aandoeningen als een tenniselleboog of een muisarm(??) maar blijkt dan ook van 2001 te zijn. De politiek besloot maar eens ME niet te erkennen ondanks de Wereld Gezondheids Organisatie. Elk artsenbezoek moet goed voorbereid en onderbouwd gebeuren, vaak kom ik desondanks toch niet ver. Van oplopende erkenning en kennis over mijn aandoeningen hollen we nu hard terug naar de begintijd van ‘u bent niet goed wijs’. Dat dat flinke consequenties kan hebben was te merken aan het feit dat ik vijf jaar lang niet doorgestuurd werd naar een Gyneacoloog omdat mijn vrees dat er iets mis was irreele angst zou zijn. Bij bevolkingsonderzoek had ik vergevorderd voorstadium baarmoederhalskanker en had mazzel dat ik met spoed nog net geholpen kon worden. Menig test waar ik maanden tot jaren voor moest strijden te krijgen – “dat heeft u echt niet”, hylariteit alom – kwamen ineens toch negatief terug.

Het gekke is dat ondanks mijn vele keren gelijk ik toch geen enkel crediet lijk op te bouwen. Men heeft de hakken zo diep in het zand dat het al in de ogen valt blijkbaar.