Aangezien ik s’ochtends (of ik nu wel of niet de hele nacht geslapen heb) niets waard ben en de afdeling reumatologie mij een afspraak om half negen in de maag gesplitst had, vandaag maar in de telefoon geklommen. Alle eerste intakes doen zij voor tien uur en het idee dat dat moeilijkheden oplevert komt niet eens bij ze op, laat staan dat ze er enig begrip voor hebben. Na een omvangrijke uitleg hoe dat precies in zijn werking gaat kwam het lumineuze idee dat ik ‘gewoon’ mijn verhaal s’middags kon opschrijven en dan op de afspraak kon overhandigen. “Dan hoef je niet veel te zeggen”. Daar dacht ik heel anders over. Toen volgde het argument dat ik voor een middagafspraak wel een jaar zou moeten wachten, “dat wil u toch ook niet neem ik aan” Ja hoor, ik wil best een paar maanden wachten en een degelijke afspraak hebben dan er binnen een week op half elf te hangen. Blijkbaar maakte dat wat indruk en zij beloofde aan de reumatoloog te gaan vragen of er misschien iets gedaan kon worden.

Zojuist belde zij terug, het kon allemaal echt niet. Want “voor intake gesprekken wordt iets meer tijd uitgetrokken en ja, dat kan niet s’middags ingeroosterd worden”. Maar ze kon me wel verblijden met een afspraak om tien over tien en het was te horen, ze vonden het een sublieme oplossing. Die anderhalf uur later gaat waarschijnlijk niet veel uitmaken maar goed, ik heb hem maar genomen.

Zo gaat dat tegenwoordig in de gezondheidszorg, terug naar vijftig jaar geleden waarin de patient niets te vertellen had.