Vannacht sleepte ik met veel moeite een vuilniszak naar beneden (jawel, dat kan vriendje oook doen maar ik willut zelluf doehoen) en moest vervolgens wat kromgebogen schuivelend de hond uitlaten. Eenmaal thuis op de bank gaf ik spontaan over, zo spontaan dat ik alles in de was kon gooien (zal verdere details besparen). Vervolgens ben ik in tranen uitgebarsten! (Hoe on-CiNNeRs!)

Wanneer het is gebeurd weet ik ook niet precies, maar ik ben ergens teruggevallen in mijn vroegere overlevingsmode. Weinig doelgericht kom ik de dag door omdat de voeder- en uitlaattijden van de hond mijn ritme dicteren. Zonder Dobber kwam ik mijn bed niet meer uitgeklommen denk ik. Eenmaal op gang gekomen (haha) doe ik elke dag wel een huishoudelijk ding, probeer ik elke dag te koken, slaap elke avond ‘bij’ en zit elke dag nog wel achter de computer. Maar alles in een wazige mist ofzo. Alsof je een gesprek met een half oor hoort, zo stommel ik door de dag heen. Gekke is dat ik wel discussies kan voeren. Moet alleen telkens opnieuw mijn eigen bijdrage lezen.

Normaal is het gewoonte om een stukje als dit positief te eindigen. Iets in de trend van ‘het komt wel weer goed’ ofzo. Maar ik heb nu het gevoel dat het leven zo aan me voorbij trekt en daar is weinig positiefs aan. Sorry dus, ik eindig gewoon maar zo …

Daar bent u mooi klaar mee 😉