Men zegt dat de wetenschap altijd in ontwikkeling is, maar ik begin het me af te vragen. In Nederland lijkt een select groepje gezaghebbenden zo hard mogelijk terug naar de middeleeuwen te willen rennen. En dat lukt vrij aardig ook. Zo weet de politiek plots meer over ziektes en aandoeningen dan de medische stand, zijn de genezingen bij het UWV met recht wonderbaarlijk te noemen (Zoals Opa altijd zegt: ‘Lourdes kan wel inpakken’), houden sommige ziekenhuizen levensreddende medicijnen achter omdat de verzekering het niet wil betalen, zit tegenwoordige elke aandoening tussen de oren en las ik zojuist dat patienten psychiaters zouden gebruiken om ‘voordelen’ in de maatschappij te verwerven zoals een uitkering, voorrang bij een huis of strafvermindering.

Let wel, dit wordt geconcludeerd vanuit het feit dat patienten in een anonieme enquete hebben aangegeven naast behandeling ook een ‘dokersbriefje’ te wensen. Wat ik persoonlijk niet zo vreemd vind. Meestal is het niet de patient die dat aan zijn muur boven het bed wil hangen maar de maatschappij die om al die verklaringen vraagt. Waarbij geen verklaring vaak betekend “dan zal het wel niet waar zijn” maar nu zou het wel vragen van zo’n verklaring eveneens wijzen op “er zal wel een luchtje aan zitten”.

Zo doet de patient het nooit goed en zit in elk hoekje en gaatje bewijs voor fraude. Ze zouden al die energie, tijd en geld eens in gedegen onderzoek moeten stoppen in plaats van gesubsidieerd detective spelen …