Kan zo eens gebeuren he. Ik liep lekker met de hond buiten te overdenken dat ik best veel gedaan heb de afgelopen dagen en dat het allemaal best aardig gaat. Mijn lichaam was het daar schijnbaar niet zo mee eens dus vielen mijn spieren even uit en klapten beide enkels op de straat met mij er achteraan. Ha fijn, lag ik – letterlijk – in de goot. Nog mazzel dat het niet regende.

De hond schrok zich wild en ging daarop maar boven op me staan kwispelen zoals ze doet als ze de vuilnisbak heeft opengebroken. Wat een lieffie hee. Enfin, alle kleding was gelukkig nog heel (ja zeg, ik had mijn nieuwe zomerjas aan!) en na een minuutje kon ik ook weer rechtop komen. Hond blij, ik blij. En voorlopig misschien toch wat rustiger aan doen … (Ja ja Lennard, nu ren ik helemaal niet meer ;-))