“ME is een volledig psychische aandoening, maar natuurlijk worden de klachten zeer serieus genomen hoor. Je zou mensen voor minder op hun smoel willen rammen. U zegt, wat onsympathiek van mij?

Het eerste wat je leert op Cognitieve Gedrags Therapie: ‘u bent niet ziek, u moet af van de gedachte dat u een ziekte heeft’. Het tweede: ‘u moet uw klachten als vermoeidheid en pijn negeren, in uw geval zijn dat verkeerde en ingebeelde signalen’. De politiek ontkent de aandoening maar gewoon in zijn geheel en wat er verder nog overblijft om serieus te nemen is mij een raadsel.

Persoonlijk ook nooit wat gemerkt van al dat ‘serieus nemen’ eigenlijk. De toenmalige huisarts gooide het rapport van de internist weg omdat ‘ME niet bestaat’ en stuurde me naar de psycholoog voor een paniekstoornis. Het was dat mijn toenmalige partner verhaal ging halen over mijn benauwdheidsklachten, zeven maanden zonder medicijnen rondgelopen met astma omdat ik ‘wel meer somatiseerde’ en (ik vergeet het nooit meer) ‘iedereen wel eens een kuchje heeft’. Vier huisartsen misten over een periode van vijf jaar de diagnose voorstadium baarmoederhalskanker omdat ze mij geen lullig, simpel uitstrijkje wilden geven. “Allemaal irreele gedachten, u heeft ook ME toch?”. Hoera voor bevolkingsonderzoek, een excuusje kon er niet vanaf overigens.

De eerste keuringsarts verwijderde mijn diagnoses, sloeg de psychische rapporten in de wind en stelde eigenhandig een depressie. Wel erkende hij dat ME bestond, pas toen hij er achter kwam dat ik al ME had voor ik aan mijn arbeidsverleden begon en die klachten dus niet mee hoefden te tellen bij een WAO-keuring. Medische urgentie bij gebrek aan woonruimte, thuishulp, hulpmiddelen, vervoer, allemaal geweigerd omdat of ME niet zou bestaan of het toekennen van middelen zou indruizen tegen het revalideren. Men zou zomaar bevestigen dat je iets mankeert en dat is niet protocol bij ‘het serieus nemen van ME’.

Dus excuseer mij, ik heb inderdaad weinig op met hypocriet gezwets ..