Hoewel ik het duidelijk niet eens ben met de stapel psychische theorieen over ME, wil ik nog altijd wel ‘iets’ aan beweging proberen op te bouwen. Thuis aan de oefeningen (van oefeningen van de fysiotherepeut tot ‘Goedemorgen Nederland’ gehannes) heeft tot nog geresulteerd in: totaal uitgeput raken, door mijn rug zakken, met mijn snufferd op straat vallen, in slaap vallen op de meest lastige plekken zoals onlangs onder de douche, verdikkingen als pingpong ballen in verschillende spieren en veel auw. Blijkbaar is dat dus geen goede eerste stap en moet zelfs mijn eigenwijze ik nu eindelijk toegeven dat stug hiermee doorgaan en telkens opnieuw proberen simppelweg niet werkt. Toch moet er wel iets gebeuren. Mijn conditie is beneden peil, mijn gewicht neemt alleen maar toe en mijn bloeddruk ook.

Vandaar nu plan B: wandelen! Toen de hond ietsje jonger was liep ik tenminste drie keer per dag een leuk rondje. Maar sinds ze hoogbejaard is slenter ik alleen nog enkele meters heen en dezelfde meters terug. Vanaf morgen ga ik dus elke dag een extra wandelingetje maken. Wees gerust, ik was niet van plan om meteen flink kilometers te maken. Eerst een rondje om de flats stevig doorstappen en na een weekje kijken hoe mijn lichaam dat opvat. Wil het niet zo dan blijft het wat langer bij de flats, wil het wel (en daar gaan we van uit natuurlijk) dan wil ik elke week een klein stukkie toevoegen.

Einddoel is stiekem om tot twintig minuten per dag te komen, dan zou het echt resultaat hebben wat betreft afvallen, bloeddruk en conditie.