Het Tweede Kamer debat over de erkenning (of eigenlijk: de ontkenning) van ME vond niet plaats in de Tweede Kamer maar zoals gewoon is in een zaal, dit keer de Groen van Prinstererzaal. Meteen wat van opgestoken, die debatten zijn life te volgen op internet. Dus zat ik vanmiddag aan mijn monitor gekluisterd.

Eerste indruk: de Tweede Kamer fracties hadden hun huiswerk heel behoorlijk gedaan waarbij Andre Rouvoet met kop en schouders boven iedereen uitstak. Alleen de VVD wilde er geen uitspraken over doen omdat zij vindt dat de discussie een medische zou moeten zijn en dus niet bestemd voor de politiek. Daar ben ik het op zich mee eens ware het niet dat de uitspraken door de politiek al gedaan zijn en het in dit geval ook een maatschappelijke discussie betreft met invloed op zorg, WAO en wetenschappelijk onderzoek. De overige partijen waren het in grote lijnen met elkaar eens. De minister had die uitspraak niet moeten doen, hij wijkt zonder goed onderbouwde redenen af van de deskundigen en de WHO, de WAO praktijk is een andere dan volgens de regels zou moeten zijn (ziekte zou er niet toe moeten doen maar dit is helaas wel het geval), ME dient erkent te worden en er zou meer oog moeten zijn voor behandeling en wetenschappelijk onderzoek naar oorzaken. Yay, zo hoor ik het graag.

Tweede indruk: de minister is een volslagen idioot is geenzins van plan vrijwillig in te binden. Hij zegt geheel achter het rapport van de gezondheidsraad te staan maar alleen af te wijken van de eindconclusie (je zou denken dat de conclusie op voorgaande is gebaseerd maar sois) en voert daar alleen maar wat vage argumenten en onduidelijke redenen voor aan. In hoofdlijnen kwam het er op neer:

    De medische wetenschap is altijd in beweging, wat vandaag voor ‘waar’ wordt gezien kan morgen wel onwaar zijn. “Zij hebben wel vaker fouten gemaakt in het verleden”. Dit lijkt wel in de lijn der kabinet te liggen, vooral uitgaan van het negatieve, de fraudeur en vroegere missers. Omgekeerd werkt de redenering ook, er zijn tal van aandoeningen waarvan men jaren riep dat het psychisch was of niet bestond, die tegenwoordig als zeer ernstig betiteld worden. Maar die ervaringen zijn onbelangrijk schijnbaar.
    Het wetenschappelijke bewijs voor de aandoening is flinterdun. Blijkbaar moet een aandoening geheel en al bekend en oorzaak gevonden zijn voor we iets serieus mogen nemen. Er volgde nog een akkefietje tussen Agnes Kant en Hoogervorst, de laatste lijkt te denken dat alle reumatische aandoeningen zichtbaar ende fysiek aantoonbaar zijn, terwijl dit slechts in tachtig procent het geval is.
    Patienten houden zich teveel vast aan lichamelijke attributies en Hoogervorst wil daar niet aan mee werken omdat het genezing tegen zou gaan. Dat is in mijn ogen nog wel de meest wereldvreemde reden. Het gaat hier om geruchten en beschuldigende vingers naar patientorganisaties die aangaven dat CGT niet voor elke patient even geschikt is. Buiten dat betreft het een eventueel probleem tussen therapeut en patient, dus zelfs al is dat waar, kan dat toch geen reden zijn om een aandoening niet te willen erkennen?!

Hierbij strooide hij naar hartelust met citaten die of foutief waren of bijzaak waarbij de kern handig werd weggemoffeld. Zo vertelde hij met uitgestreken gezicht dat het gezondheidsrapport beweerde dat ME en overspannenheid/zenuwinzinking exact hetzelfde waren. Terwijl dezelfde gezondheidsraad alleen beweerde dat er enige overeenkomsten zijn, maar dat de verschillen dusdanig duidelijk gezien werden door arts en patient dat je van een zelfstandige aandoening kan spreken. Gelukkig wezen verschillende fracties Hoogervorst hier herhaaldelijk op maar of het echt doordrong is maar de vraag. Ook het CGT-onderzoek kreeg een merkwaardige wending. Zo beweerde Hoogervorst heel juist dat er pre-selectie plaats vond maar vervolgde dat dat alleen patienten uitsloot die ‘niet in de therapie geloven’. Dat er meer groepen werden uitgesloten zoals: de ernstige gevallen, mensen met complicaties, mensen die niet ver kunnen reizen en mensen waarvan niet verwacht wordt dat zij veel zullen verbeteren vanwege ‘normaal gedrag’, werd onder het tapijt geschoven. Helaas volgde hier geen correctie, enkel hoongelach van patienten in de zaal.

Uiteindelijk kwam in een wolk van irritatie de kern boven: “ik kreeg een advies en daar mag ik gewoon een opinie over hebben. Die opinie heb ik dan ook en deze keer heb ik die naar buiten gebracht. Dat heeft geen enkele invloed op zorgcontracten of WAO-keuringen” (Yeah, RIGHT)

Anyhoe, uiteindelijk bleek de tijd ruim te krap en werd de helft van de onderwerpen wat afgeraffeld. daarom is besloten dat dit debat niet afgerond is. Hoogervorst zal nu eerst verschillende vragen (en dat waren er veel) schriftelijk beantwoorden. vervolgens wordt op een procesvergadering besloten of vervolg van dit debat nodig is of dat men verder de Kamer in kan. In het laatste geval zal men moties in kunnen dienen.

Zoals het er nu uit ziet is het draagvlak voor de verwachte moties groot, en dat valt mij alleszins mee. Een wordt vervolgd dus …