het wandelen schoot er vandaag meteen al bij in. Heel bewust eigenlijk omdat ik niet teveel hooi op mijn vorkje wilde gooien. Spoedreceptje voor vier lullige pijnstillers voor Stefan (tennisarm) ophalen liep uit op een half uur (?!) staand wachten. Want zoals gewoonlijk was het receptje niet doorgefaxed, duurde alleen al het bellen van betreffende huisarts tien minuten en heb ik vervolgens twintig minuten staan wachten omdat men het niet mee wilde geven voor de bevestigende fax daadwerkelijk in het printbakje lag. Als klap op de vuurpijl kwam de apotheekster totaal enthousiast aanlopen met de mededeling dat ze ‘wel vier pillen’ voor me had. Waarop ik het niet kon nalaten te zeggen “ja, dat kost ook wel veel moeite natuurlijk bij zulke enorme hoeveelheden”. Enfin, vanavond ook nog een en ander schoongemaakt en mijn bed opgemaakt (altijd weer dramatisch) en dat leek me wel genoeg voor een dag.

Uiteindelijk ben ik dus toch apetrots dat ik mezelf niet meteen al voorbij gehold ben 😀