En dan druk ik me nog zeer zachtjes uit.

Heb een zeer leuke ende productieve week gehad. Uiteindelijk maar een dagje echt gewandeld omdat de andere dagen stiekem per ongeluk wat vol zaten met zaken als stofzuigen, boodschappen halen, toch wat oefeningetjes of gezellig doen op de spartamet en op een barkruk (niet allemaal op een dag nee, dat zou wel helemaal erg worden). Vanmiddag strande ik al ietsje en vanwege een leuk feestje vanavond had ik braaf de rest van mijn dag geschrapt. Maar natuurlijk kon ik het eind van de middag niet laten. Toch nog de was opgehangen, toch nog met vriendje geviezelevozelt onder de douche. Wel met de auto ipv de fiets richting feestje vertrokken maar het mag niet baten. Gelukkig heeft mijn bureaustoel leuningen waardoor ik net niet direct op de grond lag maar mijn evenwicht heeft wat kuren. Benauwdheid speelt ook op, mijn huid jeukt en mijn ogen branden uit mijn harses. Egste is dat de pijn me begint te overspoelen. Pijn die zegt: “ha ha, je denkt toch niet dat paracetamol met codeine nog zin heeft?! En wacht maar af hoe je je morgen voelt!” Yay :-s

Had ik dat nou niet aan zien komen? Natuurlijk wel en daar heb ik eigenlijk het meest de pest over in. Dinsdag voelde ik de druk op mijn oren die meestal wat evenwichtsperikelen aankondigen best. En woensdagavond liep ik niet voor niets drie keer tegen de tuinmuur van de buren aan. Dezelfde dag dat ik de trapleuning hard nodig begon te hebben omdat een knie niet helemaal wil. En elke dag wat gesloopter en wat later wakker worden vertelt natuurlijk ook iets. Alsook alle vergeten mailtjes, belletjes en to do thingies. Maar het was zo leuk en het voelde mentaal zo goed. Dan negeer je die valkuil met bord waar in koeienletters je naam op staat toch gewoon!

Enfin ik moet niet zeuren, het is tenslotte mijn eigen schuld. Zo trots als ik dinsdag was, zo sukkelig voel ik me vanavond. Wat dat aangaat mankeer ik psychisch inderdaad wel iets, tussen mijn oren denk ik continue dat ik er beter aan toe ben dan is. Helaas bestaat daar geen therapie voor. Of wellicht ben ik daar te eigenwijs voor.

Gelukkig pakken ze me de leuk niet meer af, nu maar weer opkrabbelen en &^%((*)!! (excuzes les moi) weer een tandje lager.