Woest ben ik! Toch minstens een keer per dag wel de laatste weken. Of het nou een leuke, productieve of gewoonweg een gezellige dag was, van de een op de andere seconde kan het omslaan en krijg ik moordneigingen. Daar is weinig aanleiding voor nodig eigenlijk, een storend geluidje of het stoten van mijn teen is voldoende om totaal te ontploffen. Op slag krijg ik de pest aan alles en iedereen en als ik wat sterker zou zijn had ik ongetwijfeld al aardig wat vernield. Zojuist heb ik een half bevroren brood door de gang gesmeten maar ja, zelfs dat komt maar wat lullig over. Vaak eindigd het ook nog in een hysterische jankbui die natuurlijk geen enkele zode aan de dijk zet.

Dat is weinig gezond zegt u? Inderdaad, lijkt mij ook niet. Maar wat doe je er aan? Ik heb de redenen van de woestheid niet geheel en al op een rijtje maar het feit dat ik maar een eind weg aan klungel zonder echt resultaat zal een grote rol spelen. En daar is dan weer zo verdomd weinig aan te doen, wat me *&^&%!! nog kwader maakt. Ik wil gewoon vier keer per week richting sportschool iets lekker intensiefs gaan doen, een baan zoeken en in het weekend eens lekker lang gaan stappen. In plaats van een klein stukkie spartametten om vervolgens de trap amper nog op te komen, nog net eten naar binnen te kunnen schuiven om vervolgens meteen in diepe slaap te donderen en daarna de halve nacht wat wazig naar een beeldscherm te staren..

En er is wel meer. Dat mijn moeder dood is bijvoorbeeld, daar kan ik onnoemelijk de kolere over in hebben. En dat mijn vader waarschijnlijk weer geopereerd moet worden omdat er toch weer iets mis is gegaan. Dat ons hondje nu dusdanig bejaard is dat we toch moeten overwegen of we haar nog een tijdje bij ons kunnen hebben of beter van niet. Van die dingen waar je eigenlijk amper iets wezenlijks aan kan doen behalve er bij staan kijken. En de pest over in krijgen, wat ik dan nu ook in extreme mate doe.

Mijn ex-peut vond dat ik meer van me af moest schrijven. Nou bij deze dan maar…