Dobber

Ze was een Duitse Brak, een vrolijke hond met flapperende oren. Wilde alles volgen en overal bij zijn en zodoende was ze een ster in in de weg staan. Gek op alles wat maar enigzins eetbaar was, van de kattenbak tot een lekker stukje kaas. Dankzij bijles van onze katten wist ze de meest ingewikkelde verpakkingen te vinden en open te breken. Had wel meer kattengewoonten zoals kopjes geven. Was gek op visite en had een zwak voor mannen, bij zowel dier als mens. Snoof een deel van haar eten en drinken door haar neus naar binnen. Durfde ( of kon?) niet te zwemmen maar ging voorzichtig aan de kant in het water staan om af te koelen, schudde zich dan uit en kwam pas daarna het water uit. Misschien ook een beetje omdat ze het heerlijk vond om afgedroogd te worden, hoewel ze weer niet graag in de regen rondbanjerde (water liep in haar ogen dus om de zoveel meter moesten we even komen afvegen). Was een keiharde tante voor zichzelf, wat ze ook mankeerde gaf ze geen kik. Maar bovenal .. was ze onnoemelijk lief, stemmingsgevoelig en ontzettend sociaal. Ze was een echt troosthondje. Voelde elk verdriet aan en boodt altijd een knuffel en een kusje.

Inmiddels was ze ook al zestien, omgerekend in mensenjaren is dat een jaar of 112. Ze ging snel achteruit en verder leven had haar geen plezier meer geschonken. Haar laten inslapen was daarom het beste en het laatste wat we nog voor haar konden doen. Na een week verwennen, bijna alles mogen en een keur aan lekkere hapjes, is ze heel rustig thuis ingeslapen.

De wetenschap dat dit een goede beslissing was, doet niets af van de pijn die het doet haar te moeten missen. We zijn er kapot van …

Dobbertje
Dobber
01-01-1989 ~ 22-04-2005