Dan is het maandag. Het is stil en leeg en mijn dag ligt als een eeuwigheid voor me. Heb de benedenbuurvrouw een beetje afgesnauwd toen ze vroeg hoe het ging, bang voor de vraag hoe het met de hond gaat. Gisteren zijn we even de deur uit geweest en dan kijk je toch veel op de klok, ga je toch op tijd naar huis ook al hoeft dat nu niet meer. Voel me bijna schuldig over de keren dat ik geen zin had om haar uit te laten, ook al weet ik wel dat dat onzin is.

We zijn langzaam aan toch haar spulletjes aan het opbergen. Rot om het weg te zetten maar nog rotter om naar de lege hondenbak te kijken. Wil stiekem niet stofzuigen omdat haar geur nog in het huis hangt. Maar het zal toch eens moeten, misschien vandaag maar. Weet even niet goed wat ik met me zelf aan moet.

Wil in elk geval iedereen bedanken die hier of in de mail gereageerd heeft.