In het vorige topic kreeg geheel vriendelijk en goedbedoeld ‘op mijn donder’ omdat ik niet goed genoeg op mijzelf zou letten. Niet geheel onterecht ook, ik wil nog wel vaak enthousiast al mijn grenzen met voeten treden om vervolgens in te storten. Zelfs de huisarts gaf me nog een extra ‘preekje’ om duidelijk te maken dat hij wel wil dat ik probeer conditie op te bouwen maar dat ik dat aan de andere kant moet zien als onderhand een jarenplan, langzaam, voorzichtig en nog langzamer.

Onderstaande posting viel echter niet in de categorie ‘CiNNeR slaat weer eens op hol’, eerder in de categorie ‘we doen het er maar mee’. In de zin dat ik bepaalde symptomen nu eenmaal dagelijks met me mee sleep, of het nu relatief ‘goed’ of ‘slecht’ gaat. Zo kijk ik altijd door een scherm van wazigheid en bewegende vlekken heen, wat weer invloed heeft op concentratie en hoofdpijn krijgen van een beeldscherm. Zou ik op een morgen totaal fit en energiek wakker worden, weet ik niet wat me overkomt waarschijnlijk. Dat is in dertien jaar gewoonweg niet meer gebeurd. Pijn is er altijd, de pijnstillers halen alleen de scherpe kantjes eraf. En zo is er een heel lijstje symptomen die vallen onder ‘dagelijks ende continue’.

Dat geheel wordt over het algemeen wel erger als ik te veel doe, maar ook als ik te weinig doe. Bovendien moet je jezelf wel een beetje bezig blijven houden, anders kan je je net zo goed verhangen nietwaar? In onderstaand geval – een andere site bouwen – heb ik er wel wat voor over maar schrap dus wel wat andere activiteiten. Wilde alleen mijn eeuwige frustratie weer eens uitspreken: ik kan veel minder dan ik wens of droom.

Geen zorgen dus, het gaat eigenlijk redelijk ‘normaal’.