Ondanks mijn voornemen weer meer te gaan schrijven, blijft het wat armoeiig hier de laatste dagen. Ik kijk momenteel vrijwel geen nieuws en maak geen dingen mee die het ‘en toen’-niveau ontstijgen ..

Dat wordt voornamelijk veroorzaakt omdat ik wat depressievig ben. Of ronduit depressief dus eigenlijk. Het overlijden van Dobber, het op stapel staan van de operatie van mijn vader en alles wat er heeft gespeeld de laatste vijf jaar heeft daar veel mee te maken vermoed ik. De rek is er al een tijdje uit maar het leven gaat gewoon door nietwaar. Alle politieke ontwikkelingen en daarmee gepaard gaande financiele achteruitspurt bieden eveneens weinig redenen tot vrolijkheid. Maar ook mijn belabberde acceptatie van de stand van zaken speelt een grote rol.

Vorige week heb ik een andere site opgezet en dan merk ik weer goed hoe erg ik werken mis. Maar ook hoe beroerd datzelfde werken gaat. In een grijs verleden was ik webdesigner maar nu lijkt het alsof ik bij elke site opnieuw moet leren hoe dat ook alweer moest. Waar een gemiddeld mens een uurtje bezig is, zweet ik zo vier dagen weg voor hetzelfde resultaat. En zonder manuals, tutorials en support fora kwam ik uberhaupt niet ver meer. Normaal kan ik dan toch blij zijn als het uiteindelijk lukt. Maar afgelopen week trok ik het gewoon simpelweg even niet.

Net 33 geworden, modder ik nog steeds maar aan. Op naar minder. Een mailtje vanuit een ver verleden drukte me daar nog eens extra met mijn neus op. “Hoe is het je vergaan?” Nou ja euh .. ik studeerde, ik zat in de studentenpolitiek, ik had een leuke baan. Maar nu tja .. Ben ik van iedereen afhankelijk, wil het niet meer zo lukken, kan ik niks meer echt goed. Zit ik in de WAO en gevangen in een defect lichaam. Hoewel dat laatste in twijfel wordt getrokken ja, laten we daar maar niet over discussieren.

Enfin, ik zit even vast. Krabbel ongetwijfeld wel weer op, dat gebeurd altijd. Maar vandaag nog niet …