Psychiatrische patiënten die niet door hebben dat ze ziek zijn, moeten een behandeling opgelegd kunnen krijgen. Ministers Hoogervorst(Volksgezondheid) en Donner (Justitie) willen de wet aanpassen.

Op dit moment kunnen patiënten alleen gedwongen behandeld worden als ze een acuut gevaar zijn voor zichzelf of anderen in de inrichting. De ministers willen dat bij een mogelijk gevaar in de toekomst dwangbehandeling ook mogelijk is. Hele artikel …

Hoewel ik ook weet dat mensen wel ontzettend ver heen moeten zijn om gedwongen opgenomen te worden en dat voor bepaalde mensen beslist niet goed is, vind ik dit soort voorstellen toch wat ‘eng’ klinken. Want hoe bepaal je of iemand in de toekomst een gevaar zal vormen? Ook het volgende werd ik wat naar van: Een schizofreen kan aan het begin van een behandeling zelf niet goed inschatten of hij ziek is, dus moet een ander dat voor hem doen, aldus Ypsilon. Pas als de patiënt door medicatie is opgeknapt, kan hij zelf oordelen over verdere behandeling.

Ik heb geen verstand van schizofrenie en wie weet staan hier stiekem verstandige woorden. Maar ik heb wel ervaring met psychische en psychiatrische hulpverlening en in dat licht klinken bovenstaande woorden mij juist verre van verstandig in de oren.

Zo kon ik een tijd lang niet zelfstandig bij de psycholoog komen (er rijd geen bus, ik kon niet fietsen) en het enige wat er gebeurde was dat ik telkens nieuwe afspraken kreeg toegestuurd waar ik niet heen kon. Uiteindelijk kreeg ik na maanden ineens een huisbezoek van een psychiatrisch verpleegkundige. Die volslagen paf stond toen ik vrolijk ende gewoon de deur voor hem open deed. Wat bleek, plots had iemand in mijn dossier gezet dat ik zwaar alcholiste zou zijn en mezelf totaal verwaarloosde. Merkwaardig, alleen al omdat ik in het bezit ben van een alcoholintolerantie en mijn hulpaanvraag te maken had met rouwverwerking. Het koste heel wat moeite om de man te overtuigen dat ik er echt niet zo aan toe was als in mijn dossier vermeld stond. Later bleek er nog wel meer onzin in te staan over mijn jeugd (als ik hun moet geloven waanzinnig traumatisch geweest?) en vermeend drugsmisbruik (terwijl ik al niet tegen St Janskruid kan?!).

Zover ik weet staan de gegevens er nog steeds in. Je kan namelijk wel inzagerecht eisen plus eisen dat gegevens verwijderd worden, maar beslist de behandelaar dat het zien van die gegevens je ‘kwaad’ zouden kunnen doen krijg je ze niet te zien en worden ze simpelweg ook niet verwijderd. Ik kwam er alleen maar achter dat het bleef staan omdat iemand zichzelf voorbij lulde. En bedankt .. de rest van mijn leven zo gestoord als een deur verklaard.

Als ik dan nog bekijk welke verklaringen en theorieen men langs de weg heeft losgelaten op mijn ME-klachten en welke medicijnen men mij op heeft willen dringen, vind ik dit soort voorstellen voor ‘dwangbehandeling’ zeer griezelig.