De ommezwaai was weer eens ongeloveloos. Oorlog, terrorisme, de val van de economie, utgaande lichten. Ineens was dat allemaal bij elkaar: een overwinning voor de democratie!! De ‘domme’ kiezer werd spontaan ‘de kiezer die beslist niet dom is’, de zwartgallige ‘nee’-kampen plots geweldige campagnevoerders. Balkenende die het ‘niet zou kunnen uitleggen in Brussel’ gaat nu een stevig signaal afgeven. En Zalm die zonder grondwet de hoge betaling van Nederland niet zou kunnen drukken, heeft hiermee ineens een argument in handen om – jawel – dezelfde kosten flink naar beneden te brengen. Ja ja, er kan zomaar heel wat veranderen in een paar uurkes.

Verder bleef een storend fenomeen in de lucht hangen. Alsof de ‘ja’-kampen en de ‘nee’-kampen zo hard mogelijk hun best hebben gedaan en de ‘nee’ beter kon lullen. Een spel, een quiz. Waarbij continue naar voren werd gebracht dat alle organisaties van Greenpeace tot de vakbonden toch ‘vooor’ waren. De gedachte dat een bevolking een mening heeft die simpelweg duidelijk is gegeven, is blijkbaar onverteerbaar ende onmogelijk.

Met zo’n instelling blijft de kloof tussen bevolking en politiek toch totaal onoverbrugbaar!