Het zat er al een tijdje aan te komen met mijn gekrakkemik en vandaag was het dan zover: ik ben met Spartamet en al op straat geklettert. Aankomend bij een stoplicht remde ik af en wilde afstappen om te gaan wachten voor het rode lichtje. Maar ik stap met mijn rechterbeen af, het zwaartepunt van de fiets ligt iets naar links (daar zit het motortje) en mijn evenwicht gaf het op dat moment richting links op terwijl mijn linkerbeen niets meer deed. Me realiserend dat ik op de straat zou belanden wat ik nog zou doen heb ik me het laatste stuk maar slap laten vallen (Hoe achterlijk dat ook klinkt, dan beschadig je het minst. Ervaring hee 😀 ). Gelukkig zat er een verbreed stuk stoep tussen fietspad en weg (zo flauw als je ook nog overreden wordt) maar ongelukkig raakte ik verstrikt onder en in mijn fiets.

Nou stonden er meer mensen met fiets, enkele voetgangers en rijen auto’s om me heen maar natuurlijk .. helemaal niemand deed iets, vroeg iets of zei iets. Met zijn allen tegelijk gehypnotiseerd door het stoplicht stonden de gezichten straks van de spanning om vooral niet eens meer mijn kant op te kijken. Stel je eens voor dat ik om hulp zou vragen nietwaar! Een meisje wat nog aan kwam fietsen deed wel iets, die lachte breed van de lol om domme-vrouw-die-van-fiets-af-donderd. (Het was maar goed dat ik nog klem zat!)

Enfin, na even bijkomen ben ik er onderuit gekomen, kreeg ik zelf mijn wiel weer recht op een lijn met mijn stuur en na tien minuten wilde de spartamet gelukkig ook weer starten. Enkels wat verrekt, paar blauwe plekken, wat auw en een smerige en ietwat stukke broek, de schade is beperkt.

Maar ik heb de rest van de dag wel weer flink de pest aan de mensheid gehad!!