Eigenlijk kan ik dit natuurlijk niet zeggen met het mooie weer en de leuke activiteiten die er te doen waren, maar ik heb werkelijk een klote weekend achter de rug. Stikjaloers dat vrijwel al mijn vrienden naar ‘Fields of Rock’ gingen en ik dat soort dagen van geen kant trek. Totaal balend van het zonnige weer omdat ik het liefst geen stap buiten de deur zet dit jaar met mijn zonneallergie (waarschijnlijk stevig verhevigd vanwege bijwerking medicijnen). Geheel over de zeik omdat het hier binnen nog warmer wordt dan buiten in volle zon. Angstig negatief vanwege alle politieke en maatschappelijke ontwikkelingen met alle onzekerheid en rottige consequenties vandien.

Maar eigenlijk was het same old same old natuurlijk .. Ik word geschift van het idee dat ik tot Joost-weet-hoe-oud-ik-word hier me maar wat moet vermaken met mijn puter en de eeuwige poging wat van mijn huishouden voor elkaar te krijgen. Weinig hoogstaande levensdoelen. Het zou helemaal niet zo’n ramp zijn als ik veel klachten overhield, als ik tenminste maar kon werken of echt iets zou kunnen ondernemen. Je kan je grenzen ver verleggen maar op een dag hou je niet al te veel over om nog te verleggen. En daar ben ik het hele weekend met mijn snufferd tegen aan gelopen. Huilend, tierend en miezerend vol met zelfmedelijden. Dat laatste staat slecht bekend maar hee, soms is het niet anders. Twee keer in drie dagen op je smoel vallen helpt ook niet erg mee moet je maar denken (mijn heup is inmiddels zwart van de blauw en vinger aan andere hand eveneens gescheurd, yay!).

Wellicht had ik er beter mee om kunnen gaan als ik nog eens wist wat ik mankeerde. Want wat ME is weet feitelijk toch ook geen hond en gezien de gangbare definitie in Nederland van wat tegenwoordig CVS genoemd wordt, is het maar de vraag of ik dat uberhaupt wel mankeer. Hoe dan ook blijft het maar een naam voor een complex aan klachten waarvan niemand weet wat het is, hoe het komt en vooral hoe je er van af kan geraken. Wellicht zou ik er ook beter mee om kunnen gaan als ik onder de impressie was dat artsen daadwerkelijk geinteresseerd zijn in wat ik kan mankeren (naast het concept ‘we-hebben-geen-clue-dus-we-noemen-het-ME), maar dat idee is vooralsnog een beetje kwijt. Vier juli ga ik een nieuwe poging wagen met mijn nieuwste aanwinst in de categorie: zeldzame en merkwaardige fenomenen (hoewel al zo’n drie jaar in bezit). Maar ik ben bij voorbaat al stiknegatief (want al twee jaar mee bezig). Inderdaad, weinig gezonde instelling maar goed …

Enfin. Ik heb veel en hard muziek gedraaid, kekke DVD’s gekeken, een kewl shirt gekregen en lustig romantisch gedaan met vriendje, dus het kan allemaal veel erger. Maar het werkt niet, ik zak toch telkens terug in een negatieve bui van heb-ik-jou-daar. Met nog geen idee hoe ik mezelf daar eens uit zal trekken.

Mocht u nog suggesties hebben (en niet de befaamde ‘geniet van de kleine dingen in het leven’ die vooral leuk zijn als de rest ook voor de wind gaat), gaat uw gang!

Gewoon een maandags neuzelverhaal mag natuurlijk ook.