Een week of twee geleden, s’avonds op een terrasje met een man of wat kwam de ene kennis er op de andere totaal vreemde te gaan vertellen dat ik onlangs op mijn smoel was gegaan met spartamet. Gemaakte punt was dat mensen elkaar nog maar weinig hulp aanbieden in dat geval maar je liever gewoon laten liggen alsof er niets aan het handje is. Maar die evenwichtsstoringen en valpartijen van mij doen het altijd goed op feesten en partijen en zodoende gingen meer vreemden zich ermee bemoeien en vragen stellen en meer kennisen zich er eveneens mee bemoeien en uitleg geven.

Dat mag allemaal hoor. Maar ik zat er gvd gewoon weggecijferd tussenin? Toen ik dus quasi dramatisch uitriep “ik zit er zelf bij hoor” werd er even heel hard gezamenlijk gelachen om de goede grap en … ging men gewoon over mijn hoofd heen verder?! Waarbij iedereen ineens verbazingwekkend veel verstand pretendeerde te hebben van mijn medische achtergrond ..

Toegegeven, als ik vaak onderuit ga ben ik gerust licht debiel te noemen. Maar ik mankeer toch echt niets aan mijn verstandelijke vermogens. Na het extra hard en langzaam tegen me gaan praten of de simpelste dingen plots zes keer gaan uitleggen op het moment dat men erachter komt dat ik in de WAO zit, staat dit toch wel op een goede nummer drie in de race om ‘achterlijke gebeurtenissen rond chronisch zieken’.