Het is niet dat ik de hele dag depressief loop te zijn hoor. Maar ik ben toch een beetje aan het overlopen inmiddels na alles. En om geen negatiefdeprilog er op na te houden (en ik sommige gevoelens niet eens zou kunnen verwoorden), is het af en toe wat stiller geweest.

Laatste stand van zaken: bij Sociaal Raadslieden geweest die mij konden vertellen dat ik bij lange na niet de enige was met klachten over de woningbouw en zeker niet de eerste die als oplossing krijgt “ga maar naar een advocaat”. Het is een zootje in Roosendaal met instanties. Ze konden me alleen niet verder helpen, daarvoor heb ik echt een advocaat nodig. Maar in elk geval weet ik nu zeker dat ik zo gek niet ben en ook niet problemen aantrek ofzo. Schrale troost. De onderhoudsrekening werd totaal belachelijk bevonden om tal van redenen dus volgende week zal ik een aangetekend bezwaar sturen en .. niet betalen.

Verder is Stefan opnieuw werkeloos geraakt wat de nodige stress met zich meebrengt. Hij doet zijn stinkende best om weer aan de slag te komen en er staan drie sollicitatiegesprekken op stapel. Dat moet toch goed komen zou je denken? Maar meeduimen mag natuurlijk zeker!

*Tot zover de huishoudelijke mededelingen*