Een week gal spuien over de (verschillende onderdelen van de) gezondheidszorg lijkt misschien wat veel en overdreven. Toch als je zelf jaren lang – als roepende in de woestijn die gezondheidszorg heet – ronddwaalt, stapelen de rottige of bizare ervaringen zich nu eenmaal vaak aardig op. Al te merken aan het feit dat er met gemak een weekje over gelogd kan worden en nog eens versterkt wanneer je ziet dat aardig wat mensen zich herkennen in het gespuide gal. Natuurlijk realiseer ik me ook wel dat er over het algemeen meer goed dan fout zal gaan, maar daar heb ik verder niets aan.

Bij mij heeft zich gewoon toch veel woede en verdriet opgestapelt. Over gemaakte opmerkingen, ronduit beledigende conclusies, gemiste diagnoses en soms totaal negeren of verdraaien van gegeven informatie. Zo werden spontane, dagelijkse aanvallen van totaal evenwichtsverlies van een half uur tot soms enkele uren door een KNO-arts gedegradeerd tot ‘opsta duizeligheid’ met derhalve het advies “minder snel opstaan”. Als je het leest kan je er hard om lachen. Als je tegenover zo’n man zit die bij correctie nog durft te beweren dat ik mijn klachten zeker ‘niet goed omschreven heb’ en dat het ‘nu al eenmaal is vastgesteld’, krijg je minstens moordneigingen. Of na een aantal keer van dat soort gebeurtenissen een gevoel van totale moedeloosheid en een horrorbeeld dat dit nooit meer goed gaat komen. Angstig ook, als je dagelijks her en der op de vloer ligt. Tel daarbij op dat dat soort zaken ook nog in je dossier belanden en het niet altijd even makkelijk is het er weer uit te krijgen en je vraagt je gerust wel eens af in wat voor gesticht je eigenlijk terecht gekomen bent. Heb je de hele week meegelezen, zal dat niet geheel onbegrijpelijk klinken vermoed ik.

Wat het daarbij extra achterlijk vervelend maakt is het feit dat je afhankelijk bent van diezelfde gezondheidszorg, indicatiesteller of verzekeringsdeskundige en zij je er zelfs veel kwaad mee kunnen doen. Niet alleen op gezondheidsgebied (hoewel dat wel het griezeligst is) maar ook op gebied van hulp en uitkering. Hoewel ik assertief zat ben en veel direct zal zeggen, hou ik toch nog een aardige portie kwaadheid binnen bij betreffende personen. Vaak heb je ze op een of andere manier nog heel hard nodig en dan liever niet als ergste vijand. Dus probeer je maar redelijk beleefd te blijven tegen personen die je uit een of andere desinteresse een oor aan zitten te naaien. Niet goed voor de psyche!

Ik denk dat vooral het laatste een rol speelt in het feit dat ik de laatste tijd ontzettend negatief en wantrouwend ben over alles wat met gezondheidszorg te maken heeft. Nou ja niet alles hoor. Er zijn ook goede hulpverleners geweest die mij heel erg geholpen hebben en goede artsen die voortreffelijk werk afleveren. Heb zelfs contact met een arts die out of the blue me mailde om te helpen en me al enkele keren eerder goed advies gegeven heeft. Het is nooit alleen kommer en kwel. Maar de negatieve ervaringen zijn veruit in de meerderheid, ik weet na dertien jaar eigenlijk niet goed wat ik nu mankeer en vooral moest ik de hele handel eens goed kwijt. Vooral alles wat ik bij betreffende personen achterwege heb gelaten.

Zie het maar als een verwerkingsproces waarbij u me een aardig handje op weg helpt naar een beter gebalanseerde psyche en zelf misschien ook een ei of wat kwijt kunt…