Een paar dagen terug deed ik een korte posting over kerkdiensten, namelijk “Gek is dat, een kerk lijkt zaken vaak nog dramatischer en zwaarder te willen maken dan de gebeurtenis zelf al is. Wat is dat toch dat er zoveel hel en verdoemenis gepredikt wordt?”

In plaats van een discussie over diensten, missen en preken te krijgen, kwam er een discussie over de negatieve en positieve punten van de kerk als instituut. Waarbij mij als atheist zoals meestal snel duidelijk gemaakt wordt dat het een questie moet zijn van ‘wat een boer niet kent dat vreet ‘ie niet’. Dat is natuurlijk niet zo, het is nog veel simpeler. Ik geloof niet in God. En dan zou het een rare bedoening worden als ik allerlei kerkgenootschappen ga uitproberen nietwaar? Dat is zoiets als een vegetarier vragen vlees te testen omdat er zoveel sympathieke slagers zijn.

Maar sowieso blijft het op een of andere manier altijd een moeilijke discussie. Poep op de Nederlandse regering en er is geen Nederlander die zich aangevallen voelt op het nederlanderschap. Bekritiseer de kerk en je beledigd een horde gevlovigen, soms tot in het diepste van hun ziel. Die gevoeligheid komt op mij nogal merkwaardig over. Bovendien zit er een fikse disbalans in: anderen mogen als gelovigen hun geloof uitdragen, maar ik zou mijn mening maar voor me moeten houden want wie weet wie ik er mee beledig?

Zag laatst een prima staaltje hiervan op Netwerk over emigratie. Een nederlands en streng gelovig gezin was verhuist naar Ierland. Hoofdreden: in Nederland zijn zaken als homohuwelijk, euthanasie en abortus toegestaan en zij voelden alsof zij er niets meer in te zeggen hadden als vrome christelijken. Daarbij vergaten ze voor het gemak wel dat dezelfde ‘tolerantie’ er voor zorgde dat zij hun religie openlijk konden beleiden met alle voorzieningen die daarbij geboden worden…