U bent er binnen een dag al mee overspoeld, de Sire-campagne ‘Kort Lontje’. “Mensen reageren overdreven geïrriteerd en hebben steeds vaker een zogenaamd kort lontje. (…) Met de campagne wil SIRE mensen een spiegel voor- houden, om ze op een leuke manier te confronteren met hun eigen gedrag.” Wat er ‘leuk’ aan is weet ik eerlijk gezegd niet, vond het filmpje weinig lachwekkend ofzo.

Vandaag heb ik op het punt gestaan iemand flink in elkaar te hengsten. Een uitgebreid verslag: Bij onze buurtsuper is een balie aanwezig waar men aan twee kanten kan aanschuiven, de ene kant voor sigaretten, batterijen, scheerspullen en het postkantoor, de andere kant voor de snelkassa. Er staat echter maar een persoon achter de balie die iedereen en alles tevreden moet zien te houden. Vanmiddag liep ik richting balie en toeval wilde dat er vanuit de winkel ook verschillende mensen toestroomden. Ik was vrij snel aan de beurt en wees het kassameisje er op dat een mijnheer aan de andere kant eerst aan de beurt was. Vervolgens kwam zij opnieuw bij mij terecht en deponeerde ik mijn bestelling.

Een mijnheer die eveneens aan de andere kant stond ontplofte onmiddelijk en schreeuwde werkelijk moord en brand dat HIJ aan de beurt was en dat ik dat zeker te weten gezien had. Zo kort is mijn lontje nu ook weer niet dus ik denk er het mijne van en zeg beleefd en vriendelijk lachend ‘ow sorry, dat had ik niet gezien’ en het kassameisje snelt op hem af om hem eerst te helpen.

Maar dat was natuurlijk niet voldoende voor dit pestmannetje!! Welnee, hij voelde zich toch geroepen om mij even stevig en luid schreeuwend uit te kafferen, in te wrijven dat ik ook nog het lef had om de vermoorde onschuld uit te hangen en dat mensen als ik de pest waren voor de maatschappij. Ik zeg nog vrij redelijk beleefd dat ik hem gewoon echt niet gezien had, mensen om hem heen doen al zes stappen naar achteren. En nog moet die klotesukkel – nu werkelijk totaal door het lint – me nog verder uitschelden.

Oeps, lontje op!!!!

Dus heb ik hem even agressief toegeschreeuwd dat hij de sfeer gezellig hield, gevraagd of hij dat gedrag normaal vond en hem fijntjes medegedeeld dat het zomaar kon zijn dat ik hem niet direct gezien had, ondertussen de ruimte tussen ons in zo minimaal mogelijk makend. Het kassameisje probeert hem nog sussend te vertellen dat ook zij dacht dat ik aan de beurt was. Maar pestmannetje denkt een gelukkige dag te hebben blijkbaar en gaat mij pontificaal uit staan schelden, hoewel ondertussen met razende vaart zijn spullen vast bij elkaar pakkend. Stoom komt ondertussen uit mijn oren en het kassameisje schuift mij -erg slim- mijn gevraagde sigaretten en bijgepind bedrag in mijn handen zodat ik het nog even bij enkel verbaal geweld moet houden. Het pokkemannetje heeft zijn lullige zakjes krieltjes bij elkaar gegraaid, rent onderhand naar de deur en schreeuwt me vandaar nog snel toe “Moet je ook nog het laatste woord hebben, stomme truttebel”.

Hem naschreeuwend of hij een beuk op zijn smoel wil prop ik zo snel mogelijk mijn spullen in mijn tas om hem achterna te snellen. Maar helaas, ik heb hem niet terug kunnen vinden in het winkelcentrum. Pestmannetje kon blijkbaar zeer snel rennen. Kort lontje? Wellicht. Toch spijt dat ik hem niet meteen een blauw oog geramd heb!

*Nee, die campagne is niet aan mij besteed in zulke gevallen*