Update: Onderstaande gebeurtenis lijkt deze keer niet helemaal op zichzelf te staan. Vanmiddag kreeg ik tot drie keer aan toe eenzelfde aanval van misere zonder dat ik ook maar iets bijzonders had gedaan of aan het doen was. Tot mijn verbijstering viel het mensen niet alleen op maar vroegen totale vreemdelingen of het wel ging of dat ze hulp in moesten roepen. Verbijstering omdat ik normaal nooit hulp mag verwachten als ik van mijn fiets val of gewoon zo met mijn gzicht op de stoep beland. Enfin, ik ga er vooralsnog maar vanuit dat ik iets van griep heb ofzo. dat heb ik vaker in eerste instantie over het hoofd gezien. Kijk het nog maar een paar dagen aan en probeer zeer rustig aan te doen.

Het is best warm, vooruit. Maar hoe dit lichaam soms reageert op een beetje inspanning is gewoon totaal bizar en doet me telkens opnieuw verstelt staan. Even klagen …

Een uurtje terug heb ik de wc schoongemaakt. Ook wel ‘het kleinste kamertje in huis’ genoemd, dus hoeveel werk kan het zijn? Gewoon lege rollen bij elkaar graaien, een nat doekje over de muren, schilderijtjes en het toilet halen en tussendoor omspoelen in een emmertje sop, bleek in de pot en dan een miniem stukje vloer dweilen. Nieuwe rollen terugzetten en dan een borstel door de bleek halen, doortrekken et voila: Ik ben totaal kapot! Gevloerd, gebroken. Kan mijn shirt uitwringen en mijn haar erbij, ik kreeg spontaan lichte koorts. Spieren springen alle kanten op dus mijn ledematen ook en mijn beeld trilt en dan bedoel ik niet mijn beeldbuis (wat nog best lastig typen is zo). De wallen springen spontaan onder mijn ogen, Ma Flodder is er een knappe meid bij.

Toegegeven, zo extreem gaat het (gelukkig!) niet altijd. Tenzij ik in een goede bui (altijd eindigend in een pokke humeur) ga stofzuigen, dat levert zonder twijfel elke keer bovenstaande resultaat op. Blijkbaar heb ik een beroerde dag vandaag. Pas merkbaar als ik halverwege instort maar dan is het te laat nietwaar.

Enfin, kan er onnoemelijk de pest over in krijgen. Het is gewoon nie eerlijk!