Het overleg voorafgaande aan Prinsjesdag is goed losgebarsten en als je zo het nieuws bekijkt lijkt het wel feest. Geld voor de kinderopvang zodat ouders langer en meer kunnen gaan werken (werk te over tenslotte??), investeringen in de ‘kenniseconomie’, whatever that means. Een inhaalslag voor de pharmaceutische industrie want waren we vorige week nog zo geweldig up-to-date, nu lopen we toch ineens achter met wetenschappelijk onderzoek. En we mogen meer compensaties, reperaties en investeringen tegemoet zien.

Toch zit er een merkwaardig principe achter. Stel u rijdt de auto van uw buurman totall loss, u heeft geen verzekering en kan de schade niet vergoeden, laat hem daar een paar maanden over treuren en zet vervolgens een mooie fiets met strik voor zijn deur. Niemand die denkt dat de buurman daar blij mee zal zijn, hoogstens verwacht u wellicht een blauw oog op te lopen met deze ‘compensatie’. Dit kabinet doet echter niets anders. De bezuinigingsdrift was enorm, de koppeling aardgas-olie wordt in stand gehouden, de bevolking heeft zich werkelijk blauw ingeleverd en nu we misschien een klein stukje daarvan terug zouden kunnen krijgen (het is nog maar te bezien) lijkt het onderhand een volksfeest zonder volk. Gevierd met een uitstapje naar SAIL, ze hebben het tenslotte knap moeilijk die politici.

Nog vreemder zou het zijn als de buurvrouw om de hoek een fiets aan uw buurman gaf en u ging staan aanbellen om de credit op te eisen. In de trend van “Als ik u auto niet in de prak had gereden, had u deze prachtfiets niet gekregen. Dat was dus maar een mooie zet van mij”. Men is er als de kippen bij om te roepen dat het gevoerde beleid vruchten af aan het werpen is terwijl die extra uitgaven enkel en alleen gedaan kunnen worden omdat de olieprijs zo fijn steeg en meer accijnsen binnenstroomden. Oftewel: heel misschien krijgen we een pokkebeetje terug van wat we massaal aan het inleveren zijn geweest en neemt het kabinet daar maar vast de credit voor.

Ik kan er nog niet al te blij van worden eerlijk gezegd.