Ongetwijfeld daal ik onnoemelijk in uw achting (sorry paps!) maar ach. Via Downer kreeg ik de Big Brother 5 streams en zodoende zit ik nu een uurtje gezwets te luisteren. En natuurlijk vind ik het al meteen helemaal leuk, heb zelfs mijn rondje Nieuws, Nova en Netwerk overgeslagen (dat zal geen gewoonte worden, het nieuws kwam me al even de neus uit).

Heb me wel serieus afgevraagd wat ik er nou eigenlijk zo leuk aan vind. Sowieso heb ik geen leven dat scheelt al de helft. Maar dan nog. Ik zou zelf noooooit aan zo’n programma mee willen doen. Vind het totaal imbeciel dat een zwangere vrouw (die overigens leutig doorrookt) er voor kiest fijn te bevallen tussen een bak camera’s (het zal je maar gebeuren, de rest van je leven ‘het’ Big brother kind worden). En om nou te zeggen dat het werkelijk heel interessant is wat die mensen doen of zeggen, neuh. Het is ook niet dat ik me kan ‘identificeren’ ermee of het idee heb dat het allemaal zo ‘echt’ is. En toch – zit ik onder het schrijven nog steeds met een koptelefoon de gesprekken te volgen.

Dat compenseer ik normaal wel weer met een flinke dosis actualiteitenprogramma’s en ik moet toegeven dat ik niet thuis blijf voor al dat soap en reality gebeuren. Bovendien heb ik de neiging om bouquetreeks te lezen als geestdodend leesvoer enkele jaren terug opgegeven. Maar toch. Big Brother is niet mijn enige zonde zelfs. Ik kijk vrij regelmatig ook As The World Turns bijvoorbeeld. En ben ontzettend fan van Desperate Housewives en The Guardian. Maar vraagt u mij wat ik er nou zo leuk aan vind, ik zou het niet kunnen zeggen.

*Is er nog een amateur psycholoog in de zaal?*