De ander vertelde zijn verhaal. Bondig en luchtig maar tussen de regels door vol pijn. Ik luisterde, ik knikte, ik beaamde. Ging naar huis en dacht er over na.

En brak.

Niet onbelangrijke update: Ze zouden mensen ook gewoon moeten verbieden s’nachts in een zeer donkere bui te loggen! Hoewel ik blij ben te zien dat u mij vele empathische vermogens toedicht en ik die ook heus wel bezit, sloeg mijn breken niet op zijn verhaal. Zijn verhaal gooide echter per ongeluk ende indirect mijn donkere spellonken allen tegelijk open. Was ik voorheen slechts enkele dagen per maand even wat depressievig voor ik het weer veilig weg kon bergen, lijk ik nu aan de manisch overspannen kant. Het zat er al aan te komen misschien en hoewel zijn verhaal verre van de mijne is, heeft dit het op een of andere merkwaardige manier getriggered.

Ik blink de laatste tijd wel vaker niet uit in duidelijkheid ..