Mescaline gaf in de vorige posting het commentaar: Je hebt het niet voor het kiezen in welk land je woont. Maar ook niet in welk lichaam je woont. Ik vraag me wel eens af, wat heeft het voor invloed, om in ons niet helemaal arme land toch een permanente gevangenis met ongemakken -je lichaam- te moeten wonen. Maakt het je sterk, ruw, depressiefââ�¦ heb je momenten van bevrijding, krachtââ�¦

Denk Zimbabwe oppositie. Hoe zou het zijn om allereerst keihard te moeten overleven, heb je dan aandacht voor je ziekte, sleep je die mee, let je er minder opââ�¦

Dit is nog niet makkelijk âââ?šÃ‹Å“evenâââ?šÃ¢â??¢ uit te leggen, zou er uren over kunnen debatteren. Sowieso denk ik dat het bij elk individu weer even anders zal zijn, afhankelijk van opvoeding, omgeving, welke beperkingen er zijn etc. Kan dus alleen van mijzelf uitgaan. Maar zal een poging wagen, met de waarschuwing dat het geen kort verhaal wordt.

Denk dat het me zeker sterk beinvloed en veranderd heeft, zowel âââ?šÃ‹Å“positiefâââ?šÃ¢â??¢ als negatief. Op zich heb ik langs de tijd geleerd de meeste klachten zoveel mogelijk los te laten in de zin dat je probeert er niet al te bewust van te blijven. Richt je je bijvoorbeeld erg op pijn, zal je die ook sterker voelen. Daar hou je dus vanzelf wel mee op. Bovendien went alles, ook allerlei lichamelijke klachten. Bepaalde dingen merk ik amper nog. Toch ervaar ik dat niet zo sterk dat ik mezelf geheel gezond zou kunnen denken. Al is het maar omdat de beperkingen in allerlei gebieden van het leven merkbaar zijn en je er ongemerkt voortdurend tegenaan blijft lopen. Met het klachtenpatroon wat ik heb moet ik me voortdurend afvragen of iets kan en loop ik toch vaak tegen mezelf aan. Van een wekker zetten omdat ik anders teveel slaap tot inschatten of ik op viste kan of boodschappen kan doen, van instorten na het tandenpoetsen tot ergens buitenshuis ineens merken dat mijn lichaam niet meer wil. Schijf ik meer mail, verslons ik dit log en doe ik een poging tot stofzuigen hoef ik de deur niet meer uit. En soms komen de nadelen op als poepen. Zoals de keer dat ik op mijn spartamet goedgemutst en goed voelend aan het rond brommen was en van het een op het andere moment spontaan met mijn gezicht op de straatstenen terecht kwam.

Heb daarom het gevoel dat het zowel sterk als depressief, lacherig als wrokkig en relaxed als gefrustreerd maakt. Zou mening mens wellicht wat angstig worden als je met vlekken voor je ogen de brievenbus binnenloopt, zou ik nog eerder schrikken als ik zomaar energiek wakker zou worden. Heb niet snel het idee dat iets ernstig is en wel geleerd om veel symptomen gewoon te negeren en door te modderen. Sommigen zullen dat als âââ?šÃ‹Å“sterkâââ?šÃ¢â??¢ zien, anderen vinden het eerder stompzinnig gedrag (meestal afhankelijk van hoe goed of fout iets afgelopen is trouwens 😉 ). Zelf voel ik me op dat gebied wel sterker in elk geval.

Maar zo hard als ik er vaak om kan lachen, zo depressief en wrokkig kan ik er ook van worden. Met name op de momenten dat ik iets wil maar het simpelweg niet kan. Ook dat speelt zich op allerlei gebieden af. Ik heb drie jaar voor spek en bonen op de universiteit rondgehangen voor ik eindelijk de beslissing kon maken dat ik moest stoppen met studeren en daar heb ik weer lange tijd mee in mijn maag gezeten. Gaan vrienden allemaal leuke dingen doen, kan ik ronduit jaloers worden op de gezonde medemens (niet dat ik het hen niet gun, ik gun het mezelf echter ook). Maar het kan net zo storend zijn op het moment dat ik even een vuilniszak wil optillen, zoâââ?šÃ¢â??¢n valpartij maak of aan het eind van de dag alweer merk dat ik nog niet de helft heb kunnen doen van wat ik graag zou willen. Bij tijd en wijle heb ik vooral grondig de pest er over in en zijn woedeaanvallen zeker niet vreemd in huize CiNNeR.

Moeilijker nog is het feit dat je nogal afhankelijk wordt van Jan en Alleman. Je wordt gekeurd, bekeken, beoordeeld en geevalueerd en laat je veel meer welgevallen dan je zou willen. Zelfs al is een instantie ronduit onbeschoft zal je tot bepaalde hoogte beleefd blijven, diezelfde instantie kan er tenslotte voor zorgen dat jij wel of geen geld hebt om van te leven of wel of niet een hulpmiddel kan krijgen. Je raakt ook automatisch afhankelijker van je partner, familie en vrienden. Je hebt ineens veel minder controle over je eigen leven dan gewenst. Van niet zelf werk kunnen zoeken tot de boodschappen niet allemaal tegelijk kunnen halen, veel heb je een ander bij nodig. Ik geloof ook absoluut niet meer in de maakbaarheid van het leven eigenlijk.

Momenten van bevrijding of kracht in verband met mijn lichaam…dat is een moeilijke vraag. Er zijn dingen waar ik me erg fijn, bijna gezond bij kan voelen. Sex is daar het meest sterke voorbeeld van, dat is overduidelijk iets goeds wat je met een krakkemikkig lichaam ook prima kan (met wat aanpassingen, kan niet de gehele Kama Sutra uitvoeren natuurlijk). Sterker, waarbij ik kan vergeten dat ik een krakkemikkig lichaam heb. Ook als iets moeilijk is maar toch lukt, is dat een grandioos goed gevoel. Maar op zich zit je altijd met je lichaam opgescheept en loop je daarmee dagelijks op talloze momenten er wel even tegenaan. Echt bevrijding of kracht haal ik er toch niet uit denk ik.

Helemaal anders zal het zijn als je in een overleef situatie zit. Ik heb geen idee hoe het is om in een oorlogsgebied te wonen of met hongersnood om te moeten gaan maar ik denk zeker dat ziekte of heel erg naar de achtergrond verdwijnt of dat je simpelweg dood gaat. In the survival of the fittest is een zieke een van de zwaksten tenslotte. Kijk ik naar mezelf in situaties dat je gewoon dingen moet doen omdat het niet anders kan, valt erg op dat je een periode meer kan dan je zou denken. De ziekte komt ergens onder aan de prioriteitenlijst te staan en ik heb altijd het gevoel dat ik op adrenaline en stress ga leven. Toch heeft dat ook zijn beperkingen. Het is een stom voorbeeldje maar toen mijn vader de laatste keer net uit het ziekenhuis was, was het min of meer de bedoeling dat ik een oogje in het zeil kon houden. Ik pakte echter de verkeerde kan koffie (kan niet tegen caffeine), werd totaal niet goed en dan houdt het wel zo’n beetje op. Heb een paar uur stevig geslapen en had niet rechtdoor kunnen lopen als mijn leven er vanaf gehangen had. Nou was het niet een enorme noodtoestand en er gebeurde dus ook niets. Maar had mijn vader hulp nodig gehad, was ik er een paar uur niet voor hem geweest. Zou ik continue echt actief moeten overleven, vrees ik dat dat geen best einde zou hebben.

Alles bij elkaar genomen ben ik niet iemand die veel positiefs in een beperkt lichaam kan zien. Er wordt wel eens gezegd dat je de kleine dingen in het leven meer gaat waarderen zoals een mooie bloem of een prachtige vlinder. Er zullen mensen zijn die dat zo ervaren maar ik vind het ronduit onzinnig. De wereld wordt gewoonweg een stuk kleiner en je zal het noodzakelijkerwijs dus met kleinere dingen moeten doen. Dat maakt het echter nog niet leuk of âââ?šÃ‹Å“waardevolâââ?šÃ¢â??¢ of iets. Ik ben persoonlijk geen andere aspecten plotseling meer gaan waarderen, ik moest me gewoon wel op andere zaken gaan richten dan ik had gewild of had uitgestippeld voor mezelf. Natuurlijk blijf je daar niet de hele dag wrokkig over uit het raam zitten staren en je kan net zo goed gelukkig of ongelukkig worden als ieder ander. Maar om nou te zeggen dat een beperkt lichaam zoveel goede dingen met zich meebrengt .. neuh ..

Ik ervaar het zoals de betekenis van het woord al zegt: beperkt.