Verhaalde ik onlangs dat ik bewuster ben gaan leven vanwege chronisch ziek zijn en mezelf goed heb leren kennen, merkte ik van de week dat dat niet voor alle gebieden opgaat. Sterker, veel anderen blijken mijn gezondsheidstoestand een stuk beter in te kunnen schatten dan ik zelf. Zo was ik zelf onder de indruk dat mijn weerstand stukken verbeterd is langs de tijd, om vervolgens van verschillende kanten te horen dat daar niets in veranderd is en ik elk willekeurig virusje weet op te pikken. Was ik totaal overtuigd dat ik pas deze week zo schor was geworden maar weet ieder ander mij te vertellen dat ik al zeker een week langer rondloop te kraken en sgrieken. Had ik het idee dat ik tegenwoordig heus wel voor dingskies naar een huisarts ga, werd ik er met mijn neus opgedrukt dat dat verre van waar is (ja ja, inmiddels heb ik een afspraak gemaakt). Denk ik veel meer te kunnen dan anderen mij zien aanmodderen. Oftewel ende kortom: ben ik in mijn fantasie schijnbaar gezonder en verstandiger dan in werkelijkheid is.

En ik was nog wel aan het twijfelen of ik niet stiekem toch een beetje zou kunnen gaan werken. Een weekje vaker de deur uit en ik denk dat ik de wereld kan optillen. Maar goed, ik ben weer geland. Voor werk is meer nodig dan de mogelijkheid op een zelf gekozen tijdstip op een spartamet te springen en bij iemand op visite te gaan. Sowieso is het handig als je dat elke dag op hetzelfde tijdstip kunt. Dat je je op meer kan concentreren dan wat gezellig geklets wat niet noodzakelijkerwijs onthouden hoeft te worden. Dat je een bepaald aantal uren blijft hangen ook. En er niet in slaap valt of omvalt, dat staat weer zo slordig. Zelfs voor thuiswerk is meer nodig dan breed kunnen glimlachen. En makkelijk en langdurig ziek worden staat meestal niet op het verlanglijstje van de werkgever.

Wat is dat toch dat ik mezelf zo slecht kan inschatten? Ja dat weet u natuurlijk ook niet maar ik weet het zelf eigenlijk ook niet. Het is me wel al eerder opgevallen dat ik een erg slecht geheugen heb voor slechte periodes (en goede periodes ook eigenlijk). En ik vind al snel dat anderen wonderbaarlijke activiteiten in een dag proppen terwijl zij dat zelf geheel niet zo lijken te zien (een uur autorijden komt mij voor als regelrechte horror!). Ik leef dag in dag uit met mezelf maar toch heb ik slecht zicht op hoe mijn werkelijke toestand nu is.

Zou dat onderdeel van de aandoening zijn?