Goed, ik moet duidelijk het nieuws – en met name nieuws over de zorg – verre van mij gaan werpen. Het is op zichzelf al stik deprimerend genoeg maar tegerlijkertijd lijk ik ook overgefrustreerd te raken van mijn eigen (beroerde) gezondheid. Dat laatste valt niet makkelijk opzij te smijten maar er niet over neuzelen in al die zorg(wekkende) discussies in het virtuele, zal allicht wat schelen. Ik heb niemand nodig om diep depressief van mijn beperkingen te geraken, ook niet de opmerkingen als ‘je zal heus wel kunnen werken’, ‘gewoon wat harder zijn voor jezelf’ en ander stompzinnig gebral.

En ja, stiekem openlijk zit ik toch wel aardig in een frustdip momenteel. Ik wil gewoon over vijf minuten beter zijn, morgen mijn conditie terug opgebouwd hebben en overmorgen aan het werk kunnen. In plaats daarvan ben ik naast het gebruikelijke euvel een keer gevallen, zes keer tegen muur of deur aangelopen, heb ik uren langer geslapen, verrek ik van de hoofdpijn, zijn mijn benen spastisch als de pest en liggen al mijn maaltijden inclusief medicijnen in het toilet. Tel er twee jankbuien bij op en het was een aardig dagje.

Met excuus, ik kan er even niet meer van maken …