Weinig te vertellen eigenlijk. Ben hier en hier mee bezig geweest en verder nogal van de krakkemikkige (zou het met elkaar te maken hebben 😉 ) Het verleggen van mijn grenzen is ietwat gestrand inmiddels. Of beter gezegd, er moet steeds meer rust voor, tijdens en na de activiteiten en de lichte gymoefeningen-voor-namaak-senioren doe ik nog maar om de drie dagen. Ook ik moest bekennen dat in de verwarring van een vaag hoofd onder een auto gaan liggen zonde is dus helaas .. maar even wat gas terug.

*Van de hak op de tak* Vanmiddag zei een zwatelaar tegen me dat ik ‘dat soort dingen’ gewoon moet accepteren en moet genieten van ‘de rust’ en ‘leuke dingen doen’. Ik wist eigenlijk niet of ik hem moest wurgen of gelijk geven, dus heb maar wat vaag zitten glimlachen. (Goede tactiek merk ik, mensen hebben vervolgens geen clue meer wat nog verder te zeggen.)

Vast staat wel dat mijn weerstand tegen acceptatie enorm is en dat hield me in mijn achterhoofd wel bezig. Misschien is het leven wel wat leuker als ik de weerstand een beetje kan laten varen.

Spontane overpeinzing: ga ik dan niet bij de pakken neerzitten?