Kwart voor een maakt mijn vriend me wakker omdat ik de wekkers niet meer hoor en de gedachte dat ik hem nog maar heel eventjes kan zien voor hij gaat werken helpt me net over de enorme neiging bewusteloos terug in mijn kussen te vallen heen. Eenmaal in de huiskamer aangekomen staan mijn rug en benen bijna recht maar ik voel me alsof er stopverf in mijn hersenen zit en ik overreden ben door een tractor. Met aanhanger. Of twee. Heen en terug. Een uurtje later scheur ik mijn broodje verkeerd in euh stukjes, beleg de stukjes, pak een glas water, gooi mijn pillen naar binnen en realiseer me dat dit niet de beoogde vitaminen en suplementen waren maar voor de tweede maal paracetamol met codeine en zuurremmers. Nou ja, de komende uren voel ik in elk geval nergens iets meer van ..

Daardoor aangemoedigd besluit ik eens heel secuur te gaan stofzuigen in de huiskamer. Ik breek slechts drie keer mijn nek over het snoer en gooi maar een keer een (nep)plant van de kast. Het laatste stuk ga ik er maar bij zitten, klinkt gehandicapt maar als de vloer maar schoon wordt nietwaar. Al het stof van de gehele kamer lijkt inmiddels in mijn ogen beland, wat kan er anders zo branden?

Het resultaat is werkelijk prachtig en ik kan bijna niet meer lopen. Mijn plan om boodschappen te doen schrap ik maar meteen en de vaatwasser komt ook morgen wel. Ik bel mijn vader voor een peptalk en ga daarna lekker onder een hete douche staan. Even overgeven, zo’n tandenborstel moet je ook niet te ver achter in je strot steken natuurlijk. Ik was mijn haar met douchecreme, spoel de conditioner van mijn lichaam en bewonder het verschenen vlekkenpatroon op mijn gezicht voor ik de deur tegen mijn tenen aan open sla. Poeh poeh, even op bed liggen.

Al met al een stikproductief dagje al zeg ik het zelf ..