Hoewel ik mezelf niet graag zo bezie, ben ik toch wel in enige mate krakkemikkig functioneel gehandicapt. En na lang aanklungelen op een fiets ben ik nog altijd dolgelukkig met mijn spartamet. Het heeft slechts een soort van nadeeltje .. Hordes mensen voelen zich – bij het zien van een ‘jonge’ meid op een spartamet – onmiddelijk geroepen te laten zien dat hun IQ binnen luttele seconden best naar een nulpunt kan zakken. Van ‘mongool’ tot ‘achterlijk wijf, kan je niet fietsen’, van ‘luie trut’ tot ‘heb je polio ofzo’. Vergis u niet, dat gebeurd me daadwerkelijk enkele keren per maand tot soms enkele keren per week! En niet alleen in het flauwe manenschijn maar ook rustig gewoon op klaarlichte dag voor een overvolle supermarkt.

Nou ga ik daar niet direct van wakker liggen ofzo. Maar wat helemaal bezopen is dat de meesten van deze mensen uit auto’s komen, van brommertjes afstappen of op de scooter langszoefen!?! Nog achterlijker, een aanzienlijk percentage is minstens ouder dan zeventig!!!? De laatste groep bestaat overigens – merkwaardig genoeg – vrijwel alleen uit vrouwen.

Wat mankeert die oude lijken toch dat de behoefte aan zulks gescheld zo enorm is bij het zien van iemand op een fiets met hulpmotortje? Misplaatste jaloezie omdat zij lekker in de auto zitten maar ik met behulp van zo’n mooie hulpmotor door de regen kan? Of zou het zien van al die energie ze er aan doen denken dat ze al lang geen beurt hebben gehad?

Die bejaarde onbenul van vandaag schrok duidelijk toen bleek dat ik welliswaar niet kan fietsen, maar gerust over d’r heen zou kunnen rijden …

Welneeeeee niks ziellug voor die oudjes. En natuurlijk ben ik er niet daadwerkelijk overheen gereden, ik heb slechts duidelijk gemaakt dat het tot de mogelijkheden behoort.