.
Vreemdgaan is met het goede been uit het verkeerde bed stappen.

Net las ik: “Volgens Yvonne Kroonenberg is overspel de aardigste misdaad die je in de liefde kunt plegen. In haar boek Ãâ?šÃ‚´kan ik hem nog ruilenÃâ?šÃ‚´ gaat het er om dat je laat zien hoe gevaarlijk en ongetemd je nog kan zijn. Mannen zijn niet ontworpen voor kantoor maar voor de mammoetjacht. Als ze hun vrouw bedriegen met een andere vrouw veroveren ze even de hele wereld. Vrouwen gaan volgens Kroonenberg ook vreemd maar het kost hun een beetje moeite. Vrouwen worden eerder geplaagd door schuldgevoel dan mannen, daarom durven ze alleen slecht te zijn als ze een goede reden voor hun ontrouw hebben verzonnen.”

Overspel is maar een complex iets eigenlijk. Het wordt beschouwd als een soort van oerinstict en dus een heel natuurlijk fenomeen, maar tegelijkertijd is het ‘misdadig’. We vinden het leuk als de partner sexueel hoog op de ladder staat maar alleen als er geen actie op volgt. En – moet ik meteen bekennen – ik ben er zelf ook maar warrig over. Heb ik eerder een open relatie gehad ben ik daar nu te jaloers te voor. Ook al ben ik overtuigd dat lust en liefde twee geheel verschillende zaken zijn, kan ik ze amper nog uit elkaar houden als het om mijn eigen partner gaat. Waarbij het maar de vraag is of liefde de rem is of dat het eigenlijk om angst gaat.

Liefdevol gezien gun je je partner toch de ranzigste sex …?