Het is heel aardig natuurlijk en daarover zal je me niet horen klagen. Hoewel.. Ik begrijp het toch niet helemaal. Of eigenlijk: helemaal niet dus. Waar komt dit vandaan?

Regelmatig – en zeker in de winter – verstijf ik behoorlijk als ik even in dezelfde houding zit. Dus glij ik meestal onhandig ende omslachtig van een barkruk af, loop dan wat krom met kleine stapjes richting toilet en tegen de tijd dat ik daar ben, is het wel weer op gang gekomen. Het is ongetwijfeld een wat merkwaardig gezicht bij een 33-jarige maar goed, het hoort erbij enzo. Ook – en ook al zeker in de winter – is mijn evenwicht niet altijd wat het wezen moet dus wil ik wel eens wat wankelen of een omweg maken om te komen waar ik zijn moet. Word ik plots – en dat is dan weer het hele jaar door hoor – overvallen door moe, auw en terugslag tja .. dan schijn ik wat vaag te gaan ogen. Anyhoe, niets nieuws onder de zon.

Je zou dus denken dat iedereen daar nu allang aan gewend is en er werd ook nooit iets van gezegd of op gelet tenzij ik het middelpunt van grapjes was ofzo. Sinds een dag of acht is dat plotseling omgeslagen en vragen mensen continue verschrikt of het wel goed gaat en gaan enkelen al in de houding van ‘ow-jee-daar-gaat-ze-ik-vang-haar-wel-op’ staan. Heel lief bedoeld natuurlijk en ik schenk heel wat verbaasde glimlachjes aan deze of gene. Maar eigenlijk .. eigenlijk snap ik niet waar het vandaan komt. En euh .. voel ik me alleen maar extra lullig krakkemikkig daardoor.

Heeft u nog een leuke, verklarende analyse klaarliggen misschien?