Weet niet of het al opgevallen is maar sinds mijn debacel vorige week, heb ik plotseling een maatschappelijk bioritme verkregen. Tussen tien en elf s’avonds donder ik in slaap om nergens meer van wakker te worden tot een uur of zeven a acht s’ochtends. Voor u waarschijnlijk onnoemelijk normaal maar ik heb dit in geen veertien jaar meegemaakt! Wel eens een toevallig dagje, hoogstens twee. Een hele week echter, nee dat is hiervoor nooit gelukt.

Dat is wel even wennen moet ik bekennen. Met name wat betreft logschrijfsels, s’nachts is the state of mind behoorlijk anders dan s’ochtends vroeg. Toch bevalt het verder wel goed. Hele dagen zonlicht, gewoon zaken in de ochtend kunnen regelen en een gevoel dat ik wat normaler aan het worden ben.

Ook overdag terug een uur gaan slapen is verdwenen. Maar dat koste met de dag al meer moeite. En vandaag .. Helaas, ik ga nog even terug naar bed.

*Welterusten*