Sinds begin 2004 zijn gemeenten zelf financieel verantwoordelijk voor het verschaffen van bijstandstandsuitkeringen, waarbij ze de vrijheid hebben om te experimenteren met methoden om de cliënten weer aan het werk te krijgen.

Een flink aantal gemeenten voerde zogenaamde “work-first” projecten in, waarbij de bijstandstrekker, ongeacht zijn of haar opleiding, verplicht te werk gesteld wordt bij bijvoorbeeld schoonmaakbedrijven of in de groenvoorziening. Het idee is dat de bijstandstrekkers hiermee arbeidsritme aangeleerd krijgen dat in combinatie met begeleiding het vinden van een reguliere baan makkelijker moet maken. Verder ..

Hoezo betuttelend? Alsof je IQ met vijftig punten zakt zodra je in de bijstand valt en je plots geen benul meer hebt wat een arbeidsritme is of hoe je ook alweer moet solliciteren. Voor sommige mensen lijkt het me bovendien totaal onzinnig. Een ITer die last heeft van een verschrikkelijk krappe arbeidsmarkt leert heus geen geweldige dingen bij de groenvoorziening. En zou men nu werkelijk denken dat je eerder aangenomen wordt op de personeelsadminisratie omdat je een maandje hangers in elkaar hebt gezet?