Zo, een ruime week verder kan ik wel weer een ei kwijt nietwaar. Ik lijk in elk geval wat minder chaotisch in mijn hoofd. Ben soms nog wel wat angstig en iets te bewust van mijn lichaam en al haar nukken maar het gaat elke dag wat beter op dat gebied. Verder nog naar de huisarts geweest en met het risico dat hij meeleest, daar kwam ik behoorlijk verbouwereerd vandaan eigenlijk. Het gesprek begon al wat merkwaardig omdat hij – voortbordurend op mijn tripje naar de immunoloog drie maanden terug ivm ME-klachten – tot twee keer aan toe zei “Je hebt jezelf laten opnemen via de cardioloog zie ik. Maar daar kwam zeker ook niets uit?” Misschien ben ik de wereldvreemde hier hoor, maar de patient die zichzelf zomaar kan laten ophalen door een ambulance om gezellig op de hartbewaking te verblijven, moet ik nog tegenkomen.

Maar omdat ik stress wilde vermijden ben ik maar doorgegaan met vertellen alsof mijn neus bloedde (spreekwoordelijk dan, anders zou het wat vreemd worden) om tot slot aan te geven hoe gestressed ik ben, waar dat zo ongeveer vandaan komt en dat ik daar echt iets mee moet doen duidelijk. Daarop kreeg ik een verwijzing naar een fysiotherapeut voor medische fitness. Wat u niet direct vreemd in de oren zal klinken maar misschien wel als u nog weet dat ik daar och .. een maandje of zes om heb lopen zeuren en zeiken maar toen niet voor elkaar kreeg. Omdat ik volgens hem ‘toch niet aan het handje genomen wilde worden’ en het zelf maar aan moest pakken.

Enfin, blij zijn met wat er mogelijk is dacht ik en begon nogmaals over de stress. Helaas, nog steeds geen reactie. Dan maar een derde poging en iets concreter de suggestie dat ik wellicht ademhalingsoefeningen zou kunnen doen omdat ik het idee heb niet altijd even goed adem te halen. Hij droeg aan dat dat vaak voorkomt bij ME, Fibromyalgie en prikkelbaar darmsyndroom en gaf vervolgens streng op “stoppen met roken, bewegen en afvallen”. Nou goed dacht ik, dan vertel ik meteen dat ik overal mee aan de slag ben maar dat alleen het stoppen met roken nog niet bijster goed lukt. Ver kwam ik niet eer hij me onderbrak door nog iets strenger het lijstje te herhalen alsof ik een tegenstribbelend kind van tien ben. Lichtelijk geagiteerd wijs ik hem erop dat ik gewoon uiteen wil zetten hoe het er mee gaat en nou ja, dat was het dan. Hij hoort het aan en dat is dat. Hoewel hij blij is dat ik al aardig ben afgevallen.

Snel keren we weer terug naar de fysiotherapie en benadrukt hij dat ik wel moet ‘opbouwen’. En passant zeg ik ‘je weet wel dat die fysiotherapeut me eerder weg heeft gestuurd omdat ik teveel terugval kreeg en het opbouwen strande?’. Volgens hem ligt dat maar aan wat ik aangeef. Stomdoof geef ik terug dat ik aangeef hoe de situatie is, namelijk dat ik enorm terugval. Waarop er nogal denigrerend uitkomt dat ik me wel een beetje in moet spannen er voor en niet moet zwichten voor elk pijntje. De lichte geagiteerdheid slaat nu om in een lichte tot matige boosheid en ik zeg iets luider dan netjes dat het toch al drie jaar zo goed niet met me gaat en dat als ik drie keer per week op mijn smoelwerk op straat lig vanwege spieruitval door het ‘opbouwen’, dat toch niet geheel normaal is. Of denkt hij misschien van wel?! Nou ja ok, dat vind hij ook wat verstrekkend. Dus loopt hij maar naar de deur en kan ik zo’n beetje weg. Knap opgelost ..?

Ik ben ook maar gewoon weggegaan omdat ik geen zin had in ruzie en ellende. Maar verbijsterd ben ik nog steeds. Hoe kan het toch dat iets wat ik maanden niet voor elkaar krijg, nu wel lukt. Maar dat het belangrijkste probleem geheel onbesproken onder een tapijt achter blijft? Ik zou prima kunnen accepteren dat hij het ook niet weet, dat ik het zelf moet oplossen of dat het een lastig oplosbaar probleem is of iets. Tenslotte ben ik niet bij superman op bezoek. Maar totaal negeren is toch niet de weg lijkt me.

Maar goed, ik zal het zelf maar uitzoeken dus. Heeft u nog wat rustgevende oefeningen in de mouw?