Op zich gaat het me best goed momenteel. Ik val zeer langzaam maar toch af, ik lach meer en uitbundiger, kan behoorlijk vrolijk zijn en kan al ietsjepietsje meer van me af laten glijden. Ik heb meer sjans, mensen om me heen maken me veel complimenten over hoe ik oog en straal en meestal is dat toch ook een goed teken. Als ik kijk naar Stefan weet ik dat ik het enorm goed getroffen heb en word ik weer een beetje verliefd, mijn vader is mijn beste maatje en zelfs mijn katten zijn goed gehumeurd.

Allemaal prima in orde zou je denken. Maar stiekem, stiekem zit ik niet helemaal lekker in mijn vel. Er ligt nog teveel bagage verspreid door mijn brein, er hangt ergens nog een bak verborgen stress en ik ben me iets te overbewust van mijn lichaam of vooral de nukken ervan. Uiterlijke schijn ten spijt, het wil nog niet helemaal. Kan mijn vinger er niet eens precies op leggen, het is gewoon vaag en aanwezig. Vooral vaag, vooral aanwezig.

Nu nog bedenken wat ik er aan ga doen ..