Ja eigen schuld natuurlijk he! Maandag kreeg ik weer eens een vlaag van verstandsverbijstering en onder het mom ‘ik-ben-vast-al-beter-aan-het-worden-supergirl-die-ik-ben’, ging ik voortvarend aan de slag. Badcelmuren schoongepoetst, stuk meegefietst met spartamet, alle hoeken en gaten van de markt gezien, uurtje bij iemand op visite, klein boodschapje gedaan, gekookt en de helft van de keuken blinkend schoongemaakt. Ok, verspreid over de dag met een hoop rust ertussen enzo. Maar desondanks teveel!!! Gisterenmiddag voelde ik me al 91 en vandaag staat het op 103 ofzo. Je gaat er ook niet bepaald lekker van slapen ondanks het tevreden gevoel. Alles is auw en spastisch en moe en trillerig, mijn rug wil niet helemaal recht staan (of liggen), mijn maag probeert zich geheel mijn slokdarm in te persen, ogen branden uit mijn harses enz enz enz enz ..

Nou ja, gelukkig heb ik mijn humeur nog. Daar moet ik het maar even mee doen deze week. En het is dat ik niet kan schrijven, anders schreef ik nu honderd keer: ‘ik ben geen supergirl’, ‘ik ben geen supergirl’ …

In het licht van ‘ik ben vast de enige niet’: U wel eens iets gedaan boven uw kunnen?